Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Τετάρτη 24 Μαρτίου 2010

"Ζωή μου που καίγεσαι..."

Αυτές τις μέρες ψάχνω να βρω...μέχρι κ εγώ ξέχασα τί ψάχνω να βρω.Τα πάντα.Γίνεται να ψάχνεις τα πάντα...;Τα πάντα μέσα σε ένα τίποτα...γίνεται;Και τότε εγώ γιατί εξακολουθώ να προσπαθώ;
Δεν ξέρω.Τί είναι "τα πάντα";Τί περιέχεται μέσα σε μια τόσο μικρή λέξη....;Μέσα σε 5 γράμματα...στοιβαγμένα εντελώς συμβατικά το ένα δίπλα στο άλλο..για να σχηματίσουν μια λέξη..που σε άλλους παρέχει την πληρότητα...και σε άλλους..το τίποτα...το κενό.Δεν μπαίνω στη διαδικασία να τοποθετήσω τον εαυτό μου σε μια από τις δυο κατηγορίες...δεν μπορώ και δεν θέλω.Αυτό δε σημαίνει ότι δεν ξέρω που ανήκω.


Ένα κενό.Ένα μόνιμο κενό αισθάνομαι από τότε..Από πότε;Εύλογη ερώτηση.Μα δεν έχω μια καλή απάντηση...ή τουλάχιστον μια απάντηση που να έχω το κουράγιο να σκεφτώ,να δεχτώ και να διατυπώσω.Κενό και επιφάνεια.Έμαθα να στέκομαι στην επιφάνεια γιατί διαφορετικά...όσο προχωρώ στο βάθος...δεν ανακαλύπτω "κήπο"όπως γρήγορα θα σκεφτόταν κάποιος,αλλά ένα τοπίο που μυρίζει καταστροφή και μια εικόνα που αποτυπώνει ερείπια.Σκόνη και καπνός στον αέρα και μετά...τίποτα.


Σκόνη...όπως αυτό που υπάρχει τώρα..παντού.Σκόνη τώρα και κάποτε άρωμα.Τότε ο αέρας βοηθούσε το άρωμα να παραμείνει ενώ τώρα απλά σκορπίζει τη σκόνη άναρχα εδώ και εκεί.Κάθε της κόκκος και ανάμνηση.Κάθε ανάμνηση και εικόνα.Κάθε εικόνα χιλιάδες λέξεις....
Αμέτρητες ώρες.


Δεν ξέρω...δεν μπορώ να προσδιορίσω τίποτα πια.Γιατί όσο είμαι "αλλού" ο καθρέφτης μου είναι σκεπασμένος με ένα μαύρο πανί που βγάζω κάθε φορά που θα μπω στο δωμάτιο.Είναι αναπόφευκτο εξ άλλου.Και έτσι,είναι αναπόφευκτο και να τον κοιτάξω.Προσπαθώ να μην το κάνω,όμως ποιος μπορεί να αποφύγει έναν καθρέφτη;Θα είναι σαν να αποφεύγει την αλήθεια..τον εαυτό του.Και εγώ δεν έχω άλλο τη δύναμη να το κάνω αυτό.Έτσι στέκομαι μπροστά του περιμένοντας ότι θα μου δώσει μια λύση.Αλλά έχει μάθει να τονίζει μόνο τα αρνητικά....καθρέφτης γαρ.Πώς κρύβεις κάτι αταίριαστο ή περιττό από έναν καθρέφτη;Έλα ντε...


Πίστεψα ότι γράφοντας,θα καταλήξω κάπου,σε κάποιο συμπέρασμα.Μάταιος ο κόπος μου.Ούτε καν ανακουφίστηκα.Ίσα-ίσα.Αυτό σημαίνει ότι αύριο ξημερώνει άλλη μια "μέρα έρημη" που θα αναλωθεί στην "προσπάθεια".

Παρασκευή 5 Μαρτίου 2010

Bρε καλώς τα....!!!!!!!

Και πάνω που είπαμε το "καλό μήνα" ξεκίνησαν τα "ωχ..τι μας περιμένει!"
Δεν προλάβαμε...να φορέσουμε Μαρτάκια,να καταλάβουμε την άνοιξη,να μυρίσουμε στον αέρα λουλούδια..και να τα και τα μέτρααα..!!!!
Και λες..δεν μπορεί..δε γίνεται...κάποιος πρέπει να μας κάνει πλάκα!Αλλά μετά συνειδητοποιείς..ότι δυστυχώς ΔΕΝ είναι Πρωταπριλιά...ακόμη τουλάχιστον!


"Δεν θα αυξήσουμε τους φόρους..","Δεν θα δανειστούμε".."δεν αυτό","δεν εκείνο"...και ένα σωρό δεν...ακούσαμε τότε...τότε καλέ!Δεν θυμάστε;Κάπου εκεί πριν τις 4 Οκτώβρη...;;;;Και φυσικά ως ίδιον μιας καλής κυβέρνησης..ΔΕΝ τηρήθηκε καμία υπόσχεση!Άντε καλέ...στην Ελλάδα;;;Πότε συνέβη ξανά αυτό;;!!!Και βέβαια κάποιες φορές μπαίνεις στη διαδικασία να σκεφτείς.."ναι αλλά αν είναι ο μόνος τρόπος να ξεφύγουμε απ΄την κρίση;".Εντάξει,ας το δεχτώ.


Όμως έρχομαι να ρωτήσω...ποιος έφερε την κρίση;Εγώ;Εσύ;Ποιος;Εγώ κυβερνούσα τόσα χρόνια;Εγώ διέλυσα την οικονομία;Εγώ ήμουν που άδειαζα χρόονια ολόκληρα τα ταμεία και ξαφνικά είπα:"λυπάμαι..αλλά...δεν υπάρχουν λεφτά...και θα κάνουμε περικοπές";Και τρέξτε τώρα να μαζέψετε ό,τι προλάβετε!Αχ ο κοσμάκης τα πλήρωνε πάντα όλα!!!!Και τώρα ο κοσμάκης θα τα πληρώσει.Δεν μπορώ να δεχτώ το γεγονός ότι ΟΛΟΙ οι Έλληνες είναι διεφθαρμένοι.Εντάξει υπάρχει ένα αξιοπρόσεκτο ποσοστό,σαφώς,όπως και σε κάθε χώρα του κόσμου-έτσι όπως έχουμε καταντήσει-.Πάρα πολύ ωραία,τα "μέτρα"σας οφείλουν να είναι σκληρά σε αυτούς που ΠΡΕΠΕΙ!Περικοπές στο δημόσιο....ΟΛΟΙ στο δημόσιο κλέβουν πια;ΟΛΟΙ;Μα καλά με τί κριτήρια τους πήραν τότε;Σύμφωνα με το ποιος έχει σκοπό να "βουτήξει"περισσότερα από τις υπηρεσίες,τα ταμεία ή δεν ξέρω και εγώ τί άλλο;Και ποιος είναι αυτός που εν τέλει κρίνει ποιοι θα μπουν στο δημόσιο;ΠΑΛΙ ΕΓΩ Ε;Εντάξει το παραδέχομαι!


Και εντάξει δέχομαι ότι ένα "σεβαστό"ποσοστό των δημοσίων υπαλλλων έχει ένα ακόμη πιο "σεβαστό"εισόδημα..από επιδόματα,από πολύ υψηλούς μισθούς,από...από....Και ξαναρωτώ!Ποιος έδωσε όοοολα αυτά τα επιδόματα και τους έδωσε αυτή  την "ευκαιρία";Αφήστε ξέρω!ΕΓΩ!


Μάλιστα...και ποιος μπορεί να κατοχυρώσει ότι αυτά τα μέτρα...ΔΕΝ θα περάσουν κάποια στιγμή και στον ιδιωτικό τομέα;;;;ΕΕΕΕ;;;;Γιατί εκεί είναι που τους συμφέρει περισσότερο...ή λανθάνω;
Και έχεις και τους δημοσιογράφους να ασχολούνται με ΕΝΑ περιοδικό(δεν θυμάμαι να καταργήθηκε η ελευθερία του λόγου.....άλλα δικαιώματα μας τα καταργούν όσο πάει..αυτό..τουλάχιστον ακόμη το διαθέτουμε!)και με ΔΥΟ πολιτικούς(ακροδεξιούς κιολας από ό,τι έιδα)που γράψανε και είπαν πέντε σαχλαμάρες για να δημιουργήσουν σάλο.Κια σαφώς οι δημοσιογράφοι μας τσίμπησαν!Γιατί..πως να το κάνουμε...τον πανικό και την ιδιότητα να τον μεταφέρουν και στον κόσμο που δεν έχει ιδέα από οικονομικά κλπ(και εννοείται ότι δεν βγάζω τον εαυτό μου έξω!),τα έχουν στο αίμα τους!!!!


Αντί να αφήσουν αυτούς που μπορούν και έχουν την ικανότητα να απαντήσουν(πχ σατιρικές εκπομπές) βγαίνουν πολιτικοί,πρέσβεις και δημοσιογράφοι και απαντούν!Λες και οι Έλληνες είναι χαζοί(έτσι θέλουν να μας αντιμετωπίζουν!) και δεν μπορούν να καταλάβουν τι παιχνίδια παίζονται...αααχ!!!Πότε θα ξυπνήσει ο λαός και θα σας πάρει όλους παραμάζωμα;;;!!!Πολύ θα το χαρώ!Όχι ότι κοιμάται..απλώς εσείς τον έχετε αδρανοποιήσει..γιατί δεν του αφήνετε περιθώρια να αντιδράσει...


Τέλος,σαφώς ό,τι ανέφερα είναι προσωπικές απόψεις μιας απελπισμένης από τον τρόπο που λειτουργεί η πολιτική στη χώρα της,φοιτήτριας..(μελλοντικής άνεργης..δεν ξέρω αν το μάθατε!5 θα διορίζονται 1 θα μπαίνει στο δημόσιο!!!!!)φιλολογίας....


ΥΓ:Εμείς τουλάχιστον δώσαμε στους Γερμανούς(και όχι μόνο!)μια Αφροδίτη της Μύλου...αυτοί τι είπαμε ότι έχουν προσφέρει στην παγκόσμια ιστορία;;;;Α ΝΑΙ!!!!Το μεγαλύτερο φασίστα,ανθρωποκτόνο και δικτάτορα όλων των εποχών...βλ.ΧΙΤΛΕΡ!!!!!





Κυριακή 28 Φεβρουαρίου 2010

"Κοίτα πώς φτάσαμε να ζούμε τελικά.."

Τόσος καιρός...πέρασε τόσο γρήγορα...όσο γρήγορα κάνει κάποιος για να ανασάνει ή να ανοιγοκλείσει τα μάτια του....ναι.Τόσο γρήγορα πέρασες απ'τη ζωή μου και τόσο γρήγορα έφυγες.
Σαν χθες μου φαίνεται από κείνη τη μέρα..και τώρα εγώ βρέθηκα ξανά στο ίδιο μέρος.Με άλλη παρέα.


Είναι όλοι εδώ.Είναι;Δεν ξέρω.Ποτέ δεν ἠξερα..Δεν έμαθα.Ποτέ δεν θα μάθω.Αυτό που συνέβη το ξέραμε εγώ και εσύ.Το θυμόμ...όχι.Το θυμάμαι,εγώ.Το "εσύ" δεν ξέρω αν πρέπει,αν μπορώ κ αν θέλω να το βάλω μετά από αυτό το "και".Τόσο καιρό αυτό έκανα κ δεν άλλαξε κάτι.Λες να άλλαξε τότε;Εκείνη τη στιγμή;Δεν ξέρω.Όχι.Το έζησα αλλά δεν θα το άφηνα να με κυριεύσει.Ναι,έτσι είχα πει τότε.Το θέμα είναι τώρα τι γίνεται;Πες μου "ΕΣΥ".Μη με κοιτάς.Μην το κάνεις αυτό.Απλά πες μου.ΠΕΣ ΜΟΥ!Σιωπή.Πάντα αυτό.Μόνο αυτό.Μια κίνηση και μετά σιωπή.


Και εγώ να μένω κρατώντας την ελπίδα.Μια ελπίδα που ποτέ δεν έδωσες "ΕΣΥ".Την είχα κλέψει από εσένα.Και ως γνωστόν,αυτό που κλέβεις δεν θα είναι ποτέ δικό σου,πραγματικά.Θα είναι πάντα,αυτό που πήρες χωρίς να το ζητήσεις,χωρίς να ρωτήσεις.Έτσι και εγώ.Αυτά που πήρα από σενα,τα πήρα χωρίς να σε ρωτήσω,χωρίς να στα ζητήσω...και δεν έμαθα ποτέ αν πραγματικά ήθελες να μου τα δώσεις ή απλώς με λυπόσουν.


Τόσο καιρό μετά,εξακολουθώ να μην μπορώ να καταλάβω,πώς γίνεται να πληγώθηκα τόσο πολύ από κάτι που έζησα αφενός,αλλά αφετέρου δεν έμαθα ποτέ αν και κατά πόσο,ήταν αληθινό...

Πέμπτη 25 Φεβρουαρίου 2010

"Πέρασε καιρός....ή μήπως όχι;"

Όντως.Πέρασε πολύς καιρός από τότε που έγραψα..και εξ αιτίας αυτής της καταραμένης εξεταστικής που διαρκεί ένα μήνα..(κατά συνέπεια αφαιρώντας ένα μήνα από τη ζωή σου!) και λόγω έλλειψης αυτής της πολύ καλής και γλυκιάς "ιδέας"που ακούει στο όνομα..."έμπνευση.."!

Πέρασε και αυτή η τελείως ανούσια γιορτή που αποκαλείται "γιορτή των ερωτευμένων" ,η οποία είναι και τόσο αστεία συγχρόνως!Πάντα είχα αυτή την απορία!Κανείς δεν καταλαβαίνει ότι πρόκειται για μια ακόμη προσπάθεια των εταιρειών που παράγουν όλα αυτά τα αρκουδάκια και σοκολατάκια και κορδελάκια και δεν ξέρω εγώ τί άλλο,για να εισπράξουν χρήματα εκμεταλλευόμενες το ωραιότερο συναίσθημα που έχει τη δυνατότητα να βιώνει ένας άνθρωπος;ΤΟΝ ΕΡΩΤΑ!Λες και όσοι είναι ερωτευμένοι...ανυπομονούν πότε θα φτάσει η 14η Φεβρουαρίου για να γιορτάσουν!Ο έρωτας είναι η χαρά της ζωής,είναι γιορτή από μόνος του!Από τη στιγμή που το νιώθεις έχεις μια καθημερινή γιορτή!Γιορτάζει το μυαλό,η καρδιά και η ψυχή ασταμάτητα!!!!Και δε χρειάζεται ούτε κουκλάκια,ούτε τίποτα.Απλά πράγματα.Μια αγκαλιά,ένα χάδι,ένα φιλί,μια καλή κουβέντα...πράγματα που σχετίζονται με τον έρωτα..Τέλος πάντων.

Πέρασε και η Καθαρά Δευτέρα.Η πιο άσχημη Καθαρά Δευτέρα που έχω περάσει τα τελευταία χρόνια.Μόνη μου,μπροστά από ένα άθλιο,δυσνόητο και απελπιστικά βαρετό βιβλίο Γλωσσολογίας.Φαντάζομαι πως πολλά παιδιά που έδιναν-λόγω βλακώδους οργάνωσης του προγράμματος από τη γραμματεία,μα υπήρχε παιδί που ήθελε εκείνη τη μέρα να ναι με τους δικούς του;Υπερβολές πλέον...Τα παιδιά από επαρχία;Πολύ εύκολα τα κανονίζει όλα αυτή η γραμματεία πια!

Πέρασε και η εξεταστική..(και ξαφνικά....κόπηκε η σύνδεση και αναγκάζομαι να συνεχίσω από άλλη παράγραφο!)

Και πέρασαν όλα...όλα;Δε νομίζω...υπάρχουν πράγματα που δεν περνούν...που δεν αλλάζουν...που δεν αντικαθίστανται από άλλα...που εμμένουν και επιμένουν..εκεί στάσιμα...και δεν κάνουν ούτε βήμα μπρος..ούτε πίσω...Και μαζί μ αυτά μένεις και εσύ στο ίδο μέρος.Έτσι,στάσιμα.Και ενώ σου παρουσιάζεται μια ευκαιρία για ένα βήμα μπρος...εσύ σηκώνεις το πόδι για να προχωρήσεις..αλλά υπάρχει κάτι που σε εμποδίζει.Που σε κρατάει πίσω...που σου μαγκώνει τη θέληση και την προσπάθεια...οπότε κατεβάζεις το πόδι...κάθεσαι ξανά προσοχή...και μένεις ξανά.Έτσι,στάσιμα.Και περιμένεις πότε θα καταφέρεις να ξεχάσεις όλα αυτά που σε κρατάνε "προσοχή"για να κάνεις επιτέλους ένα βήμα μπρος..στη ζωή σου....

Δευτέρα 28 Δεκεμβρίου 2009

"Πες μου πώς γίνεται..."

Πάλι αυτή η σκέψη.Πάλι.Πάλι δεν μπορώ να ξεφύγω.Πάνω που λέω "το κατάφερα"και προσπαθώ να πάω παρακάτω...κάτι θα γίνει..και θα επιστρέψει στο μυαλό.
Είναι παντού.Μέσα σε τραγούδια,σε αναμνήσεις,σε δρόμους,σε διάφορα μέρη που περνάω και θυμάμαι μια απ'τις στιγμές.Πολλές-λίγες,δεν έχει σημασία πια.Άλλωστε διαφοροποιούταν!Πολλές για μενα...ελάχιστες και βαρετές για σενα.


Δεν βρήκαμε ποτέ άκρη.Δεν χρειάστηκε μάλλον ή ακόμη πιο σωστά,δεν προσπαθήσαμε.Εγώ ήθελα..προσπάθησα να στο δείξω..να στο ζητήσω και δεν με άφηνες.Πάντα έβρισκες κάτι άλλο να μου πεις,κάτι άλλο να κάνεις για να "ξεχαστεί".Ίσως και να μην το καταλάβαινες,το ότι προσπαθούσα εννοώ.Ή ίσως έκανες ότι δεν καταλάβαινες..Δεν ξέρω γιατί...δεν θα το μάθω ποτέ έτσι κ αλλιώς.Αλήθεια γιατί;Για να μη με πληγώσεις;Αυτό το έκανες και χωρίς να προσπαθήσω εγώ  το οτιδήποτε.


Και κατάφερνες πάντα να με "χειρίζεσαι".Ξέρεις γιατί;Αυτό θα στο απαντήσω με σιγουριά αυτή τη φορά.Γιατί είχες κατάλαβει.Ναι.Ακριβώς.Είχες καταλάβει τα πάντα...και ακόμη χειρότερα ήξερες και πώς να τα χρησιμοποιήσεις..απλά εγώ πίστευα ότι ήταν όλα αλήθεια.Τί αφελής ε;
Θα ήθελα πολύ να σε άκουσω ξανά να γελάς....μαζί μου.Άλλωστε αυτό το έκανες όσο δεν ήμασταν μαζί.Μόνο που άργησα να το καταλάβω..ξέρεις γιατί;Γιατί η καρδιά και η σκέψη μου ήταν τόσο γεμάτες από σενα που δεν με άφηναν να σκεφτώ κάτι παράλογο..ή μήπως με άφηναν;


Θα θελα πολύ να σε ακούσω να μιλάς,να γελάς..να άκουσω τα βήματά σου..να γυρίσω και να ξέρω ότι θα σε κοιτάξω πάλι.Να ακούσω τη δική σου φωνή να με φωνάζει πάλι.Να σε δω...για να σταματήσω να ΝΟΜΙΖΩ ότι σε βλέπω..παντού.Να περνάς από δίπλα μου και στον αέρα να μένει πάλι η μυρωδιά σου...όπως τότε που το "άρωμά σου είχε μείνει στο χέρι μου"..και σου 'χε φανεί τόσο αστείο....


Πώς γίνεται;Πώς γίνεται να υπάρχουν τόσο αντικρουόμενα συναισθήματα συγχρόνως;Πες μου 
πως..."πες μου πως γίνεται αφού έχεις φύγει τόσο καιρό,πάντα να βρίσκεσαι στο άδειο σπίτι.."Ναι.Το θυμάμαι,σου είχα πει να το ακούσεις και σου άρεσε...Ναι.Πάλι πιστεύω ότι βρίσκεσαι στο άδειο σπίτι.Δεν καταλαβαίνω πώς γίνεται να υπάρχουν ταυτόχρονα αντίρροπα συναισθήματα για έναν άνθρωπο;ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ...


Τόσα χρόνια μετά..και δεν έχω αποφασίσει αν σε αγαπώ ή αν απλώς σε ερωτεύθηκα τόσο πολύ που νόμιζα ότι ήταν αγάπη.Δεν ξέρω πότε και αν θα καταφέρω να αποφασίσω.
Σίγουρα ξέρω ότι εκείνη τη μέρα που έκλαιγες για μενα..υποσυνείδητα το είχα απολαύσει.Επιτέλους!Έκλαιγες ΕΣΥ μια φορά για μενα και όχι εγώ για σενα!
Προφανώς δεν υπήρξε και δεν θα υπάρξει άλλη..από τη μεριά σου..εμένα άσε με.
Εγώ εκείνη τη μέρα είχα ζήσει αυτό που ενδόμυχα και υποσυνέιδητα ίσως να περίμενα νωρίτερα..Αν το δεις ποτέ ΕΣΥ θα καταλάβεις.




Τόσα χρόνια μετά και ΠΑΛΙ καταλήγω στο ίδο μηδενικό σημείο που βρισκόμουν κάθε φορά που έγραφα κάτι για σενα.ΠΑΛΙ στο πουθενά και στο τίποτα παρέα με τη σκέψη σου.
Πάλι θα σε αφήσω κάπου εδώ..θα πάω να κλείσω τα μάτια μου και να ονειρευτώ τη ζωή που προσπαθούσα να ονειρευτώ όλα αυτά τα χρόνια...κοντά σου.


ΥΓ:ΙΣΩΣ ΤΕΛΙΚΑ,ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΠΟΥ "ΞΥΠΝΗΣΑ" ΝΩΡΙΤΕΡΑ ΓΙΑΤΙ ΞΕΡΩ ΟΤΙ ΕΣΥ ΣΙΓΟΥΡΑ ΘΑ ΜΕ ΑΦΗΝΕΣ ΑΚΟΜΗ ΝΑ "ΚΟΙΜΑΜΑΙ"...


Καληνύχτα,θα σε θυμάμαι πάντα..

Πέμπτη 24 Δεκεμβρίου 2009

'Eνα....."παραμύθι"...

Μια φορά και έναν καιρό...κάποτε..ήμουν εγώ και εσύ.
Και σ'αγαπούσα και μ'αγαπούσες.
Μια φορά και έναν καιρό..κάποτε...ήμουν εγώ και εσύ.
Και σε φιλούσα και με φιλούσες.
Μια φορά και έναν καιρό..κάποτε..ήμουν εγώ και εσύ.
Και σε αγκάλιαζα και με αγκάλλιαζες.
Μια φορά και έναν καιρο..κάποτε...ήμουν εγώ και εσύ.
Και εγώ σε αναζητούσα..και εσύ με έβρισκες..
Μια φορά και έναν καιρό..κάποτε...ήμουν εγώ και εσύ.
Και εγώ φοβόμουν και εσύ με προστάτευες...
Μια φορά και έναν καιρό...κάποτε..ήμουν εγώ και εσύ.
Και εγώ ζούσα για σενα κα εσύ δεν το ξερες.
Μια φορά και έναν καιρό...κάποτε...ήμουν εγώ και εσύ.
Και εγώ είχα ορκιστεί ότι θα πέθαινα για σενα και εσύ είχες ορκιστεί ότι δεν θα φύγεις από κοντά μου.


Τώρα πια,στην εκλογίκευση του "παραμυθιού"..

εγώ σε αναζητώ...αλλά δεν μπορώ να σε βρω.
εγώ απλώνω τα χέρια να σε αγκαλιάσω...αλλά μένουν κενά.
εγώ φοβάμαι..αλλά δεν με προστατεύεις.
εγώ ζούσα για σενα..αλλά εσύ δεν το έμαθες.

Δεν κρατήσαμε τους όρκους.Εγώ ζω...και εσύ δεν είσαι κοντά μου.Δεν ξέρω καν που μπορεί να είσαι.Δεν ξέρω καν αν θυμάσαι τον όρκο που μου είχες δώσει κάποτε...μια φορά και έναν καιρό...


Όποιος μένει θυμάται για πάντα..
Όποιος ξέρει σιωπά για πάντα..
Όποιος έφυγε...δεν γυρίζει ποτέ.

Τετάρτη 23 Δεκεμβρίου 2009

Η αλήθεια μέσα από τα τραγούδια...

Όπως κάθε φορά..έτσι και σήμερα.Ήρθε αυτή η πολυαγαπημένη μου "φίλη".Δεν με επισκέπτεταια συχνά..με ξεχνάει κάποιες φορές.Και μάλιστα για καιρό.Όμως όταν έρθει φροντίζω να την καλωσορίσω σαν να έρχεται για πρώτη φορά.Συνήθως έρχεται μέσα από κάτι.Ένα τραγούδι,μια φράση,μια εικόνα,μια ανάμνηση,ένα όνειρο..έτσι έρχεται η έμπνευση που τώρα τελευταία έχει γίνει καλή μου-αν και όχι συχνή-φίλη.

Σήμερα λοιπόν ήρθε κρατώντας στα δυο της χέρια από κάτι.Στο ένα,το αρίστερο..κρατούσε ένα λαϊκό τραγούδι τη "Φάμπρικα"-γι'αυτό και την κρατούσε στο αριστερό της χέρι..γιατί αυτό είναι το πιο γερό..το πιο δυνατό..το πιο ζεστό.Στο άλλο,κρατούσε τα χθεσινά τραγούδια..χθες που βρέθηκα σε ένα αφιέρωμα σε έναν μεγάλο συνθέτη..στο Σταύρο Κουγιουμτζή.Ακούγοντας,λοιπόν χθες και σήμερα "μεγάλα" τραγούδια..στο νόημα και στη μουσική δημιουργήθηκε στο μυαλό μου η εξής ερώτηση:



Πόση άλήθεια μπορεί να χωράει μέσα σε ένα τραγούδι;Πόσα μπορεί να κρύβει ένας στίχος..μια νότα..μια φράση ενός τραγουδιού;


Και προσπάθησα να απαντήσω.Να απαντήσω βασιζόμενη σε κάποια θεωρία..μουσικής..ποίησης...αλλά δεν κατάφερα να βγάλω άκρη.Κατάληξα στο γεγονός ότι το τραγούδι δεν είναι τίποτα άλλο πάρα..ψυχή ή καλύτερα τρόπος έκφρασή της.Κάθε φορά που ένας συνθέτης έγραφε ή γράφει μουσική προσπαθούσε και προσπαθεί να αποτυπώσει σ'αυτήν,την ψυχολογική του κατάσταση τη δεδομένη χρονική στιγμή ή περίοδο.Άλλοι τα κατάφεραν,και έτσι έχουμε αυτά τα αληθινά διαμάντια της λαϊκής και όχι μόνο μουσικής,άλλοι δεν τα κατάφεραν ή απλώς δεν προσπάθησαν τόσο για να το καταφέρουν(γιατί όπως και να το κάνουμε ειδικά στην εποχή μας αν η μουσική σου δεν παίζεται σε κάποιο club δεν θεωρείται μουσική).

Συνεπώς,κάθε είδος τραγουδιού περικλύει και την αφορμή της ύπαρξής του.Το πολιτικό τραγούδι μπορέι ο καθένας να φανταστεί από τι δημιουργήθηκε.Το Σμυρναίϊκο,επίσης.Το ρεμπέτικο,το δημοτικό,το ερωτικό έτσι πολύ απλοϊκά δοσμένες οι κατηγορίες.Άλλωστε τώρα έχουν χωριστεί με τέτοιο τρόπο τα τραγούδια από τις εκάστοτε εταιρείες που τραγουδάς κάτι και σου λέει κάποιος "έντεχνο","λαϊκό","λαϊκό ποπ","έντεχνο λαϊκό" και τόσα άλλα και δεν ξέρεις τί είναι αυτό που εν τέλει τραγουδάς!Λες και ήξερε ο ρεμπέτης του '50 τί είναι η κάθε μια από αυτές τις κατηγορίες!

Εν πάσει περιπτώσει και για να μη μακρυγορήσω περαιτέρω,η ουσία είναι ότι το τραγούδι ανέκαθεν εξέφραζε μια αλήθεια.Άλλοτε πολιτική,άλλοτε κοινωνική,άλλοτε οικονομική,άλλοτε μια νοσταλγία,άλλοτε μια ανάμνηση,άλλοτε ένα όνειρο...Σε κάθε περίπτωση το τραγούδι ξεκινούσε και τελείωνε "μέσα" στο λαό.Άγγιζε με κάθε του στίχο,κάθε του νότα(ή πενιά!)τον πόνο του λαού,το μόχθο,τα προβλήματά του,την ανάγκη του να αγαπήσει,να ονειρευτεί,να ζήσει..!Άγγιζε την καθημερινότητά του,τον τρόπο που ζούσε ή καλύτερα που επιβίωνε...
Έτσι κάποτε μιλώντας για τη λευτεριά,κάποτε μιλώντας για τη ζωή που έμεινε πίσω στη Σμύρνη,κάποτε μιλώντας για τη φτώχεια ή για την εκμετάλλευση στα πλαίσια της εργασίας και όχι μόνο(μην ξεχνάμε ότι ανέκαθεν καταπατώνται τα δικαιώματα των εργατών..πόσο μάλλον σε χρόνια που ούτε καν υπήρχε η λέξη "δικαίωμα" στη ζωή τους!),κάποτε μιλώντας για έρωτα ή για χωρισμό,κάποτε μελοποιώντας μεγάλους ποιητές που μίλησαν για ειρήνη,για αγάπη,για τις δυσκολίες σε σκοτεινές εποχές όπως η κατοχή και η δικτατορία και κάποτε μιλώντας για τα ήθη και τα έθιμα άνά τόπο τα τραγούδια πέρασαν όχι μόνο στην ιστορία άλλά κυρίως στις καρδιές των ανθρώπων γιατί μέσα από αυτά έχουν διατυπωθεί μεγάλες αλήθειες.

Ο κόσμος μέσα από τα τραγούδια έχει "επαναστατίσει",έχει πονέσει και έχει εκφράσει ό,τι φοβόταν και δεν τολμούσε να πει.Το θέμα είναι ότι πλέον δυστυχώς δεν υπάρχουν τέτοια τραγούδια.Και αφού πάντα εξέφραζαν αλήθειες γιατί δεν συμβαίνει αυτό και τώρα;Αυτό δεν το ξέρω και δεν μπορώ να το απαντήσω..ίσως αλλάζουν οι εποχές.Ίσως τώρα πια,δεν έχει νόημα η αλήθεια και ο κόσμος να φοβάται ακόμη περισσότερο κ από εποχές που δεν μπορούσε να την τραγουδήσει γιατί ήταν "απαγορευμένο".

Ίσως τώρα πια,δεν είναι μόνο η ζωή μας που έχει γίνει επιφανειακή.Ίσως όλο αυτό έχει περάσει και στη μουσική και στα τραγούδια.Εδώ που τα λέμε μήπως και τα τραγούδια απ'τη ζωή δεν έιναι βγαλμένα.....;!!!Πώς γίνεται να αλλάξει εκείνη και όχι αυτά...Το ερώτημα που τίθεται-από εμένα τουλάχιστον-είναι:

Πόσο μπορούμε να αντέξουμε συγχρόνως ή καλύτερα να ελέγξουμε και επιφανειακή ζωή και επιφανειακή έκφραση της ζωής(είτε μέσω της μουσικής είτε της τέχνης γενικότερα...);;;