Το ίδιο καράβι,ο ίδιος ήλιος-αυτός ο ανατέλλων που δείχνει καθαρά το χρυσάφι της θάλασσας-,η ίδια διαδρομή...όλα ίδια και όλα συγχρόνως τόσο διαφορετικά.
Μοιάζουν όλα διαφορετικά,όταν έχει αλλάξει έστω και κάτι μικρό...τόσο μικρό όσο το μέγεθος των ματιών σου...και είχαν αλλάξει πολύ..τότε.
Και τότε ήταν που άλλαξα και και εγώ ό,τι μέχρι τότε πίστευα για τους ανθρώπους.
Έπαψα να δένομαι,έπαψα να δίνομαι..και άρχισα να φοβάμαι...και να ψάχνομαι...για κάτι λάθος,για κάτι αχάριστο(όπως το κάθε τι που υπήρχε σε σενα..)..ώσπου κατάλαβα..ότι υπάρχουν άνθρωποι που νοιάζονται πραγματικά γι'αυτό που είσαι...και όχι γι'αυτό που "βλέπουν" σε σενα ή αυτό που θα πάρουν από σενα όσο βρίσκονται κοντά σου.
Εξ άλλου,όπως διάβασα κάπου,ένας μεγάλος θεατρικός συγγραφέας ο Μολιέρος(αμφιβάλλω αν τον ξέρεις!)είπε κάποτε:"οι άνθρωποι στις σκέψεις είναι ίδιοι,στις πράξεις είναι που διαφέρουν".
Που σημαίνει ότι τα λόγια όσο "περίτεχνα" και να έχει κάποιος τη δυνατότητα να τα χρησιμοποιεί(και δεν εννοώ γραμματικά ή λεξιλογικά περίτεχνα βεβαίως) ώστε να φαίνονται διαφορετικά από των άλλων...δυστυχώς είναι και θα παραμένουν απλώς λόγια,λέξεις συμβατικά τοποθετημένες η μια κοντά στην άλλη για να αποδώσουν ένα νόημα όπως θέλει αυτός που ακούει,να πάρει....τίποτα περισσότερο.
Όταν πασχίζεις να δείξεις τη διαφορετικότητά σου έναντι άλλων ανθρώπων καν'το με το έργο σου,με τις κινήσεις,με τις πράξεις σου.Η ίδια πράξη από διαφορετικούς ανθρώπους είναι ΠΑΝΤΑ διαφορετική!!
ΤΑ ΙΔΙΑ ΛΟΓΙΑ ΑΠΟ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΑ ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΛΟΓΙΑ...
Εσύ μπορούσες όμως να συνδυάζεις το "ίδια" και το "διαφορετικά"...όπως τότε.
Τα λόγια σου ήταν ίδια..τα μάτια σου όμως,τόσο παράξενα διαφορετικά.Σαν ξένα.Λες και δεν τα είχα ξανακοιτάξει ποτέ μου...
Αυτές είναι σκέψεις που έκανα καθώς γύριζα από μια γνωστή και πολύ πολύ αγαπημένη μου διαδρομή(κάποτε και δική σου..)σύντομη,με ηρεμεί όμως τόσο πολύ..γιατί μπορεί να είναι ΙΔΙΑ κάθε φορά,όμως εγώ νιώθω ότι κάθε φορά είναι ΤΡΟΜΑΚΤΙΚΑ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΗ από την προηγούμενη....
Αυτο το blog ειναι το πρωτο που φτιαχνω..δεν ξερω αν θα τα καταφερω,παντως σκοπος μου ειναι αφενος να σχολιαζω ο,τι μου κανει εντυπωση απο οποιοδηποτε τομεα της καθημερινης μας ζωης και αφετέρου,να γραφω και μερικες σκεψεις δικες μου ανεξαρτητες.
Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου
Τετάρτη 7 Ιουλίου 2010
Παρασκευή 4 Ιουνίου 2010
"Πώς ο χρόνος(!!)τα αλλάζει όλα!"
ΜΟΥ ΕΛΕΙΠΕΣ.
Κάθε μέρα περισσότερο.Δε μπορούσα να το αντέξω.Δε μπορούσα να το συνειδητοποιήσω,δε μπορούσα να το σταματήσω.Έψαχνα να βρω τον τρόπο,μάταια.Δεν υπήρχε.Και μετά ήρθε το κενό.Ένα μεγάλο κενό στην ψυχή,μια μεγάλη πληγή στην καρδιά."Ποτέ",έλεγα."Δε θα με πληγώσει ποτέ..."έτσι έλεγα και προσπαθούσα να το πιστέψω.Ποτέ...Δεν το πίστεψα,ποτέ.
ΜΟΥ ΕΛΕΙΨΕΣ.
Πάει καιρός από τότε που άκουσα τη φωνή σου..είχε αλλάξει,ο τόνος.Ήταν ξανά ήρεμη.Ξανά γλυκιά.Ήσουν ξανά εσύ.Δεν το παραδέχτηκα ποτέ όμως,μου άρεσε.Δεν μου αρκούσε.Απλώς,μου άρεσε.Μιλήσαμε ξανά.Ξανά κρυφά-είχαμε συνηθίσει εξ άλλου.Είπες "θέλω να σε δω".Το πίστεψα...Δεν το εννοούσες.
ΜΟΥ ΛΕΙΠΕΙΣ.
Περίεργο ε;Και όμως.Είναι φορές που θα ήθελα να είσαι κοντά μου.Αυτός ο αέρας εκτός από
καλοκαίρι,θυμίζει και εσένα.Πολύ.Στην αρχή προσπαθούσα να αγνοήσω αυτή τη σκέψη.Ανόητο.Το κατάφερα,μόνο για λίγο.Θα το καταφέρω,για μενα.Μια φορά,για μενα.Ήταν ένα καλοκαιρινό βράδυ-σαν το σημερινό-που ήμασταν μαζί και μοιραζόμασταν όνειρα και ελπίδες και ένα καλοκαιρινό βράδυ που αποφάσισες ότι δε χωράω στη ζωή σου.Δε θυμάμαι τα λόγια σου-ούτε καν τη φωνή σου.Θυμάμαι μόνο κλάμα,θλίψη,κενό,κόκκινα μάτια και μια άλλη φωνή-πολύ πιο αγαπημένη και αδικημένη εξ αιτίας σου-να λέει παρήγορα λόγια.Και όμως,είναι φορές που κοιτάζω το κινητό μου και θα ήθελα να έχω ένα μνμ σου.Δε ζήτησα ποτέ τίποτα που δεν μπορούσες να δώσεις.
ΘΑ ΜΟΥ ΛΕΙΠΕΙΣ.
Ίσως.Δεν το ξέρω.Προς το παρόν,ξεπερνάω με γρήγορο ρυθμό αυτό το απαίσιο συναίσθημα της απουσίας και μου αρέσει.Μου παίρνει χρόνο,βέβαια.Λιγότερο πάντως,από τον ψεύτικο χρόνο που πέρναγα κοντά σου.Κάποτε,είχες διαβάσει κάτι που είχα γράψει(μέσα σε ένα γνωστό ποιητικό αριστούργημα).Τότε,το εννοούσα-χαίρομαι που ΣΙΓΟΥΡΑ δεν το θυμάσαι.Μου επαληθεύει πιο εύκολα ότι δεν κατάλαβες ποτέ σου.Χαίρομαι!Χαίρομαι,γιατί τώρα δεν το εννοώ.
Κάποια στιγμή θα ξαναβρεθούμε....τότε θα εύχεσαι να μη με είχες συναντήσει ποτέ.
Τετάρτη 26 Μαΐου 2010
"Τύψεις...."
Δύσκολος τίτλος.Προκαθορίζει ένα περιεχόμενο ένοχο...μια σκέψη ένοχη...μια πράξη ένοχη..
Ποιος κρίνει όμως κάτι ή κάποιον ως "ένοχο" ή μη; Ποιος καθορίζει τί λάθος πράττεις,λες ή σκέφτεσαι ώστε να θεωρείσαι "ένοχος";
Και αν και υπάρχουν περιπτώσεις που έχουν αυτό το χαρακτηριστικό επειδή κάποιος άλλος τους το πρόσθεσε...(πάντα κάποιος άλλος..πάντα αυτός ο άλλος ήταν που με κράταγε πίσω...)ωστόσο υπάρχουν και οι περιπτώσεις κατά τις οποίες μπαίνεις μόνος στη διαδικασία να κρίνεις τον εαυτό σου,τα λόγια σου,τη σκέψη σου..."Αυτοαναιρείσαι" και "αυτοκαθορίζεσαι" κάθε στιγμή...όπως είπε ένα δικό μου άτομο.Ναι..και όλα αυτά επειδή υπάρχει πιθανότητα να νιώθεις αυτό το απαίσιο συναίσθημα της ενοχής.Απαίσιο πραγματικά.Νομίζεις ότι για όλα φταις ακόμη κ αν δεν τα προκάλεσες εσύ,θεωρείς ότι προκαλείς ακόμη και με τον τρόπο που καταναλώνεις το οξυγόνο που θεωρητικά αναλογεί σε κάθε ανθρώπινη ύπαρξη αυτού του -κατά τα άλλα άνευ σημασίας-πλανήτη.
Δεν είναι έτσι.Το ξέρεις.Αλλά έτσι νιώθεις.
Ξαφνικά ενώ εσύ πετάς στο σύννεφο που τυπικά καλείται "ευτυχία"(ουτοπία για μενα καλύτερα) νιώθεις να καίνε το κορμί σου φωτιές...Σηκώνεις τα μάτια και αντικρίζεις βλέμματα.Απορίας,κυνισμού,ειρωνείας,συμπόνοιας,κακίας...τα οποία όχι μόνο τα αντιμετωπίζεις έτσι-δεν έχεις εξ άλλου περιθώρια για κάτι διαφορετικό-αλλά στην ουσία προφανώς και είναι πολύ χειρότερα από όσο μπορείς να φανταστείς.Και όχι για κανένα σπουδαίο λόγο,έτσι.Επειδή τους είναι δύσκολο να κάνουν αυτό που έκανες εσύ "κάθε στιγμή".Δεν έχουν μπει ποτέ στην διαδικασία αυτή,όχι επειδή δεν τους δόθηκε η ευκαιρία.Πάντα στους ανθρώπους δίνεται αυτή η ευκαιρία...της "αυτοδιόρθωσης",αν μπορώ να χρησιμοποιήσω λίγο πιο μεταφορικά τη λέξη αυτή.Λίγοι την παίρνουν.Και ακόμη λιγότεροι καταφέρνουν να την κερδίσουν.
Εγώ δεν ξέρω αν ήμουν ή αν είμαι μια από αυτές.Δεν μπορώ ακόμη να καταλάβω που υπήρξα "ένοχη"...Γιατί σ αυτή την περίπτωση το "ένοχη" έχει δυο εκδοχές.Σε σχέση με σενα-με εμας κατ'επέκταση-και σε σχέση με τους υπόλοιπους.Ναι ξέρω τί θα πεις.Να μην υπολογίζω τους υπόλοιπους.Έτσι έλεγες πάντα..Αχ αυτό το "πάντα" σου...δυστυχώς θα υπάρχει για "πάντα".
Πάντως δεν βρήκα κάτι για το οποίο θα έπρεπε να νιώθω τύψεις..να νιώθω ένοχη.Δεν ξέρω εσύ τί νόμιζες ή τί πίστευες ότι θα νιώσω..πάντως αυτό είναι το μοναδικό συναίσθημα που δεν μου δημιούργησε η φυλακή σου.Μη ρωτήσεις γιατί φυλακή.Στη φυλακή βάζουν τους ένοχους έτσι δεν είναι;Άρα εσύ που με έκλεισες σε μια τόσο "όμορφη","τρυφερή"(τα εισαγωγικά γιατί έτσι νόμιζα...ή μάλλον έτσι ήθελες ΕΣΥ να πιστεύω...)φυλακή με θεωρούσες ένοχη για κάτι...
Που σημαίνει ότι εγώ θα πρεπε να νιώθω τύψεις.Τελικά,τίποτα από τα δυο δεν κατάφερες.
Δεν ήταν αυτά που με προκάλεσες να νιώσω.Αντιθέτως,πολύ πιο ισχυρά και πολύ πιο άσχημα πράγματα καλλιέργησες στην ψυχή μου..τόσο πολύ που νομίζω ότι αυτή η απεριόριστη αγάπη,αφοσίωση και πίστη σε σενα(σε μας)όχι μόνο περιορίστηκε αλλά θα έλεγα καλύτερα ΕΚΜΗΔΕΝΙΣΤΗΚΕ....
Για το μοναδικό που νιώθω "τύψεις" είναι για το ότι έμεινε πίσω η ζωή μου...και αυτό γιατί την είχα απλώσει μπροστά στα πόδια σου..να την πατάς...όπως πατάς ένα χαλί.Όσο το πατάς,δεν μπορείς και να το μετακινήσεις.Ακριβώς αυτό.Τώρα όσο γελοίο κ αν φαίνεται το "χαλί τινάχτηκε" και άρα η ζωή μου προχώρησε..
"Τύψεις"που όσο περνάει ο καιρός νιώθω ότι τελικά ίσως και να ναι πολύ εύκολο από την αγάπη να περάσεις στην αδιαφορία και από κει στην αιώνια λήθη.
Ποιος κρίνει όμως κάτι ή κάποιον ως "ένοχο" ή μη; Ποιος καθορίζει τί λάθος πράττεις,λες ή σκέφτεσαι ώστε να θεωρείσαι "ένοχος";
Και αν και υπάρχουν περιπτώσεις που έχουν αυτό το χαρακτηριστικό επειδή κάποιος άλλος τους το πρόσθεσε...(πάντα κάποιος άλλος..πάντα αυτός ο άλλος ήταν που με κράταγε πίσω...)ωστόσο υπάρχουν και οι περιπτώσεις κατά τις οποίες μπαίνεις μόνος στη διαδικασία να κρίνεις τον εαυτό σου,τα λόγια σου,τη σκέψη σου..."Αυτοαναιρείσαι" και "αυτοκαθορίζεσαι" κάθε στιγμή...όπως είπε ένα δικό μου άτομο.Ναι..και όλα αυτά επειδή υπάρχει πιθανότητα να νιώθεις αυτό το απαίσιο συναίσθημα της ενοχής.Απαίσιο πραγματικά.Νομίζεις ότι για όλα φταις ακόμη κ αν δεν τα προκάλεσες εσύ,θεωρείς ότι προκαλείς ακόμη και με τον τρόπο που καταναλώνεις το οξυγόνο που θεωρητικά αναλογεί σε κάθε ανθρώπινη ύπαρξη αυτού του -κατά τα άλλα άνευ σημασίας-πλανήτη.
Δεν είναι έτσι.Το ξέρεις.Αλλά έτσι νιώθεις.
Ξαφνικά ενώ εσύ πετάς στο σύννεφο που τυπικά καλείται "ευτυχία"(ουτοπία για μενα καλύτερα) νιώθεις να καίνε το κορμί σου φωτιές...Σηκώνεις τα μάτια και αντικρίζεις βλέμματα.Απορίας,κυνισμού,ειρωνείας,συμπόνοιας,κακίας...τα οποία όχι μόνο τα αντιμετωπίζεις έτσι-δεν έχεις εξ άλλου περιθώρια για κάτι διαφορετικό-αλλά στην ουσία προφανώς και είναι πολύ χειρότερα από όσο μπορείς να φανταστείς.Και όχι για κανένα σπουδαίο λόγο,έτσι.Επειδή τους είναι δύσκολο να κάνουν αυτό που έκανες εσύ "κάθε στιγμή".Δεν έχουν μπει ποτέ στην διαδικασία αυτή,όχι επειδή δεν τους δόθηκε η ευκαιρία.Πάντα στους ανθρώπους δίνεται αυτή η ευκαιρία...της "αυτοδιόρθωσης",αν μπορώ να χρησιμοποιήσω λίγο πιο μεταφορικά τη λέξη αυτή.Λίγοι την παίρνουν.Και ακόμη λιγότεροι καταφέρνουν να την κερδίσουν.
Εγώ δεν ξέρω αν ήμουν ή αν είμαι μια από αυτές.Δεν μπορώ ακόμη να καταλάβω που υπήρξα "ένοχη"...Γιατί σ αυτή την περίπτωση το "ένοχη" έχει δυο εκδοχές.Σε σχέση με σενα-με εμας κατ'επέκταση-και σε σχέση με τους υπόλοιπους.Ναι ξέρω τί θα πεις.Να μην υπολογίζω τους υπόλοιπους.Έτσι έλεγες πάντα..Αχ αυτό το "πάντα" σου...δυστυχώς θα υπάρχει για "πάντα".
Πάντως δεν βρήκα κάτι για το οποίο θα έπρεπε να νιώθω τύψεις..να νιώθω ένοχη.Δεν ξέρω εσύ τί νόμιζες ή τί πίστευες ότι θα νιώσω..πάντως αυτό είναι το μοναδικό συναίσθημα που δεν μου δημιούργησε η φυλακή σου.Μη ρωτήσεις γιατί φυλακή.Στη φυλακή βάζουν τους ένοχους έτσι δεν είναι;Άρα εσύ που με έκλεισες σε μια τόσο "όμορφη","τρυφερή"(τα εισαγωγικά γιατί έτσι νόμιζα...ή μάλλον έτσι ήθελες ΕΣΥ να πιστεύω...)φυλακή με θεωρούσες ένοχη για κάτι...
Που σημαίνει ότι εγώ θα πρεπε να νιώθω τύψεις.Τελικά,τίποτα από τα δυο δεν κατάφερες.
Δεν ήταν αυτά που με προκάλεσες να νιώσω.Αντιθέτως,πολύ πιο ισχυρά και πολύ πιο άσχημα πράγματα καλλιέργησες στην ψυχή μου..τόσο πολύ που νομίζω ότι αυτή η απεριόριστη αγάπη,αφοσίωση και πίστη σε σενα(σε μας)όχι μόνο περιορίστηκε αλλά θα έλεγα καλύτερα ΕΚΜΗΔΕΝΙΣΤΗΚΕ....
Για το μοναδικό που νιώθω "τύψεις" είναι για το ότι έμεινε πίσω η ζωή μου...και αυτό γιατί την είχα απλώσει μπροστά στα πόδια σου..να την πατάς...όπως πατάς ένα χαλί.Όσο το πατάς,δεν μπορείς και να το μετακινήσεις.Ακριβώς αυτό.Τώρα όσο γελοίο κ αν φαίνεται το "χαλί τινάχτηκε" και άρα η ζωή μου προχώρησε..
"Τύψεις"που όσο περνάει ο καιρός νιώθω ότι τελικά ίσως και να ναι πολύ εύκολο από την αγάπη να περάσεις στην αδιαφορία και από κει στην αιώνια λήθη.
Τετάρτη 5 Μαΐου 2010
Τα συγχαρητήριά μου στο "σοσιαλισμό"!!!!!
Εύγε!!!!!Πολλά μπράβο σε όλους τους πολιτικούς!!!!
Καταφέρατε να σκοτώσετε ΞΑΝΑ 3 αθώους ανθρώπους μόνο κ μόνο για τα δικά σας συμφέροντα!!
Μπράβο σας κύριε "πρωθυπουργέ"(και τέως και νυν!) ελπίζω να είστε πολύ ευχαριστημένος με την κατάντια της χώρας μας...Άλλωστε ΕΣΕΙΣ ΤΗΝ ΦΕΡΑΤΕ ΣΕ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ!!!!
Και ζητάτε από εμάς τους νέους,το μέλλον της χώρας τι;Να σας επιδοκιμάσουμε;Να ζητωκραυγάσουμε την ΞΕΦΤΙΛΑ;
Να πούμε "μπράβο"στην κυβέρνηση(την εκάστοτε..)που διαθέτει μια ΑΝΙΚΑΝΗ αστυνομία!!!ΑΝΙΚΑΝΗ να σταματήσει το μπάχαλο που δημιουργεί μια ομάδα ανθρώπων!!!
Μια ομάδα ανθρώπων που καθορίζει και δυσφημεί την όποια διαμαρτυρία!!!!
Τη διαμαρτυρία του απλού κόσμου!!!Που δεν αντέχει να πληρώνει όσα εσείς είστε ΑΝΙΚΑΝΟΙ να διορθώσετε!!!Δεν έφερε ο απλός κόσμος την κρίση,κύριε.
Δεν έφερε ο απλός κόσμος ΤΗΝ ΑΜΕΡΙΚΗ μέσα στη χώρα..να μας ελέγχει και να μας αναγκάζει να σκύβουμε το κεφάλι γιατί αλλιώς θα πεινάσουμε.
Δεν παίρνει ο απλός κόσμος 3 και 5 χιλιάρικα μισθό το μήνα!!!!
ΚΟΨΤΕ ΤΟΥΣ ΜΙΣΘΟΥΣ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΒΟΥΛΕΥΤΩΝ!!!!!!!
ΔΕΝ ΘΑ ΠΛΗΡΩΣΕΙ Ο ΚΟΣΜΑΚΗΣ ΤΙΣ ΑΝΟΗΣΙΕΣ ΣΑΣ!!!!
ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΤΙ ΘΑ ΚΑΝΕΤΕ ΠΟΥ ΠΕΘΑΝΑΝ ΑΒΟΗΘΗΤΟΙ ΜΕΣΑ ΣΕ ΜΙΑ ΤΡΑΠΕΖΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΒΛΑΚΕΙΕΣ ΤΗΣ ΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΑΝΑΡΧΙΚΩΝ;
ΣΚΟΤΩΝΕΤΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΣΑΣ...ΣΚΟΤΩΝΕΤΕ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΤΟΥΣ...ΣΚΟΤΩΝΕΤΕ ΤΟΝ ΑΠΛΟ ΚΟΣΜΟ...
ΚΑΙ ΚΑΤΑ ΤΑ ΑΛΛΑ...ΖΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΧΩΡΑ ΠΟΥ "ΓΕΝΝΗΣΕ ΤΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ..."
ΝΤΡΟΠΗ ΣΑΣ.....
Καταφέρατε να σκοτώσετε ΞΑΝΑ 3 αθώους ανθρώπους μόνο κ μόνο για τα δικά σας συμφέροντα!!
Μπράβο σας κύριε "πρωθυπουργέ"(και τέως και νυν!) ελπίζω να είστε πολύ ευχαριστημένος με την κατάντια της χώρας μας...Άλλωστε ΕΣΕΙΣ ΤΗΝ ΦΕΡΑΤΕ ΣΕ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ!!!!
Και ζητάτε από εμάς τους νέους,το μέλλον της χώρας τι;Να σας επιδοκιμάσουμε;Να ζητωκραυγάσουμε την ΞΕΦΤΙΛΑ;
Να πούμε "μπράβο"στην κυβέρνηση(την εκάστοτε..)που διαθέτει μια ΑΝΙΚΑΝΗ αστυνομία!!!ΑΝΙΚΑΝΗ να σταματήσει το μπάχαλο που δημιουργεί μια ομάδα ανθρώπων!!!
Μια ομάδα ανθρώπων που καθορίζει και δυσφημεί την όποια διαμαρτυρία!!!!
Τη διαμαρτυρία του απλού κόσμου!!!Που δεν αντέχει να πληρώνει όσα εσείς είστε ΑΝΙΚΑΝΟΙ να διορθώσετε!!!Δεν έφερε ο απλός κόσμος την κρίση,κύριε.
Δεν έφερε ο απλός κόσμος ΤΗΝ ΑΜΕΡΙΚΗ μέσα στη χώρα..να μας ελέγχει και να μας αναγκάζει να σκύβουμε το κεφάλι γιατί αλλιώς θα πεινάσουμε.
Δεν παίρνει ο απλός κόσμος 3 και 5 χιλιάρικα μισθό το μήνα!!!!
ΚΟΨΤΕ ΤΟΥΣ ΜΙΣΘΟΥΣ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΒΟΥΛΕΥΤΩΝ!!!!!!!
ΔΕΝ ΘΑ ΠΛΗΡΩΣΕΙ Ο ΚΟΣΜΑΚΗΣ ΤΙΣ ΑΝΟΗΣΙΕΣ ΣΑΣ!!!!
ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΤΙ ΘΑ ΚΑΝΕΤΕ ΠΟΥ ΠΕΘΑΝΑΝ ΑΒΟΗΘΗΤΟΙ ΜΕΣΑ ΣΕ ΜΙΑ ΤΡΑΠΕΖΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΒΛΑΚΕΙΕΣ ΤΗΣ ΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΑΝΑΡΧΙΚΩΝ;
ΣΚΟΤΩΝΕΤΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΣΑΣ...ΣΚΟΤΩΝΕΤΕ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΤΟΥΣ...ΣΚΟΤΩΝΕΤΕ ΤΟΝ ΑΠΛΟ ΚΟΣΜΟ...
ΚΑΙ ΚΑΤΑ ΤΑ ΑΛΛΑ...ΖΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΧΩΡΑ ΠΟΥ "ΓΕΝΝΗΣΕ ΤΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ..."
ΝΤΡΟΠΗ ΣΑΣ.....
"Ό,τι από σενα τώρα,έχει μείνει..."
Τελικά,είναι αλήθεια αυτό που λένε..ότι συνειδητοποιείς πράγματα και καταστάσεις εκ των υστέρων.Πρέπει να πάθεις λέει ο -κατά τα άλλα πολυπαθής και σοφός-λαός,για να μάθεις.Γιατί;
Γιατί να πρέπει να "πάθεις";Με πιο απλά λόγια να πληγωθείς για να κατανοήσεις κάποια επιλογή που κάνεις στη ζωή σου-είτε σε προσωπικό είτε σε επαγγελματικό επίπεδο-;Κανείς δεν σου λέει ποτέ το λόγο.Γιατί έτσι είναι,θα σου πει.
Εγώ ποτέ δεν το πίστευα αυτό.Θεωρούσα ότι μπορείς να μάθεις και χωρίς να ανοίξεις πληγή.Ότι σαφώς και μπορείς να αντιληφθείς εύκολα το "μη σωστό",ώστε να το αποφύγεις.Δε χρησιμοποιώ τη λέξη λάθος,γιατί αυτό που έζησα εγώ δεν το θεώρησα λάθος.Πάθος μπορεί,λάθος ποτέ.Κανείς δεν έχει δικαίωμα να αποκαλεί έναν άνθρωπο ή ένα συναίσθημα,λάθος.Με τι κριτήρια άλλωστε;
Δε μπορεί,έλεγα.Είναι άδικο.
Εδώ όμως,μπορώ να χρησιμοποιήσω αυτή τη λέξη.ΛΑΘΟΣ.Ναι,είχα κάνει ένα τεράστιο λάθος.Όχι ως προς αυτό που έζησα τόσο,όσο ως προς αυτό που πίστεψα,αυτό που αγάπησα και αυτό που προφανώς,είχα ερωτευθεί (δεν ξέρω κατά πόσο είναι θεμιτό να περνάς απευθείας στο συναίσθημα της "αγάπης"χωρίς να έχεις γευθεί το πιο αγνό και συγχρόνως το πιο αμαρτωλό συναίσθημα που έχει τη δυνατότητα να βιώσει ένας άνθρωπος,τον έρωτα!).ΕΙΧΑ!Τί καλά που μου ακούγεται πια...βέβαια!Αφού αναφέρεται στο παρελθόν...ένα παρελθόν που ουσιαστικά,με ανάγκασε να το δεχτώ.Να ξανά το θέμα της επιλογής.Προφανώς και είχα το δικαίωμα της άρνησης.Αναφαίρετο και κατοχυρωμένο ανθρώπινο δικαίωμα.Προσπάθησα.
Ειλικρινά,προσπάθησα με όλη μου τη δύναμη να αντισταθώ.Αλλά το συνειδητοποίησα,αφού ένα δυνατό συναίσθημα με είχε ήδη κατακλύσει...με είχε γεμίσει...με είχε χορτάσει...που σημαίνει ότι δεν υπήρχε χώρος για τίποτα άλλο.Και ποτέ δεν άκουγα τη φωνή(ξέρει εκείνη..πάντα ξέρει...πάντα προσπαθεί να με συνεφέρει)που μου έλεγε "παίζει".Όντως έπαιζε.
Άργησα να το κατανοήσω.Πληγώθηκα πάρα πολύ.Και λυπάμαι ακόμη περισσότερο που το μόνο που μου έμεινε πια,είναι ένα γλυκό παραμύθι και μια εκτός ορίου αδιαφορία.
Ακριβώς."Ό,τι από σενα τώρα έχει μείνει" είναι πραγματικά αυτό που δεν τόλμησαν τα χείλη.Δειλία...Στο αναγνωρίζω!Ποτέ δεν μίλησες ειλικρινά.Πάντα μέσα από ένα ψέμα,έπρεπε εγώ να ψάξω "την αλήθεια μου για σενα".Και τη βρήκα.Εσύ;Ακόμα ψάχνεις ή δεν μπήκες ποτέ στη διαδικασία;Μάλλον το δεύτερο ε;Το ξέρω.
Κρίμα ειλικρινά.Πληγώθηκα πάρα πολύ...άργησα αλλά συνειδητοποίησα...ΝΑΙ ΕΚ ΤΩΝ ΥΣΤΕΡΩΝ ΓΑΜΩΤΟ ότι ίσως δεν έπρεπε να είχα πιστέψει λέξη από όσα μου χες πει.Όχι τα μισά...δυστυχώς...λέξη!
Δεν ξέρω αν είναι αργά...Πάντως μου αρκεί που τα κατάλβα όλα..τώρα.!
Γιατί να πρέπει να "πάθεις";Με πιο απλά λόγια να πληγωθείς για να κατανοήσεις κάποια επιλογή που κάνεις στη ζωή σου-είτε σε προσωπικό είτε σε επαγγελματικό επίπεδο-;Κανείς δεν σου λέει ποτέ το λόγο.Γιατί έτσι είναι,θα σου πει.
Εγώ ποτέ δεν το πίστευα αυτό.Θεωρούσα ότι μπορείς να μάθεις και χωρίς να ανοίξεις πληγή.Ότι σαφώς και μπορείς να αντιληφθείς εύκολα το "μη σωστό",ώστε να το αποφύγεις.Δε χρησιμοποιώ τη λέξη λάθος,γιατί αυτό που έζησα εγώ δεν το θεώρησα λάθος.Πάθος μπορεί,λάθος ποτέ.Κανείς δεν έχει δικαίωμα να αποκαλεί έναν άνθρωπο ή ένα συναίσθημα,λάθος.Με τι κριτήρια άλλωστε;
Δε μπορεί,έλεγα.Είναι άδικο.
Εδώ όμως,μπορώ να χρησιμοποιήσω αυτή τη λέξη.ΛΑΘΟΣ.Ναι,είχα κάνει ένα τεράστιο λάθος.Όχι ως προς αυτό που έζησα τόσο,όσο ως προς αυτό που πίστεψα,αυτό που αγάπησα και αυτό που προφανώς,είχα ερωτευθεί (δεν ξέρω κατά πόσο είναι θεμιτό να περνάς απευθείας στο συναίσθημα της "αγάπης"χωρίς να έχεις γευθεί το πιο αγνό και συγχρόνως το πιο αμαρτωλό συναίσθημα που έχει τη δυνατότητα να βιώσει ένας άνθρωπος,τον έρωτα!).ΕΙΧΑ!Τί καλά που μου ακούγεται πια...βέβαια!Αφού αναφέρεται στο παρελθόν...ένα παρελθόν που ουσιαστικά,με ανάγκασε να το δεχτώ.Να ξανά το θέμα της επιλογής.Προφανώς και είχα το δικαίωμα της άρνησης.Αναφαίρετο και κατοχυρωμένο ανθρώπινο δικαίωμα.Προσπάθησα.
Ειλικρινά,προσπάθησα με όλη μου τη δύναμη να αντισταθώ.Αλλά το συνειδητοποίησα,αφού ένα δυνατό συναίσθημα με είχε ήδη κατακλύσει...με είχε γεμίσει...με είχε χορτάσει...που σημαίνει ότι δεν υπήρχε χώρος για τίποτα άλλο.Και ποτέ δεν άκουγα τη φωνή(ξέρει εκείνη..πάντα ξέρει...πάντα προσπαθεί να με συνεφέρει)που μου έλεγε "παίζει".Όντως έπαιζε.
Άργησα να το κατανοήσω.Πληγώθηκα πάρα πολύ.Και λυπάμαι ακόμη περισσότερο που το μόνο που μου έμεινε πια,είναι ένα γλυκό παραμύθι και μια εκτός ορίου αδιαφορία.
Ακριβώς."Ό,τι από σενα τώρα έχει μείνει" είναι πραγματικά αυτό που δεν τόλμησαν τα χείλη.Δειλία...Στο αναγνωρίζω!Ποτέ δεν μίλησες ειλικρινά.Πάντα μέσα από ένα ψέμα,έπρεπε εγώ να ψάξω "την αλήθεια μου για σενα".Και τη βρήκα.Εσύ;Ακόμα ψάχνεις ή δεν μπήκες ποτέ στη διαδικασία;Μάλλον το δεύτερο ε;Το ξέρω.
Κρίμα ειλικρινά.Πληγώθηκα πάρα πολύ...άργησα αλλά συνειδητοποίησα...ΝΑΙ ΕΚ ΤΩΝ ΥΣΤΕΡΩΝ ΓΑΜΩΤΟ ότι ίσως δεν έπρεπε να είχα πιστέψει λέξη από όσα μου χες πει.Όχι τα μισά...δυστυχώς...λέξη!
Δεν ξέρω αν είναι αργά...Πάντως μου αρκεί που τα κατάλβα όλα..τώρα.!
Παρασκευή 30 Απριλίου 2010
Eργατική ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ!
x
Μαζί με την αρχή του νέου μήνα του πιο ανοιξιάτικου,μαζί με το ξένοιαστο(θα δείξει από Δευτέρα πόσο ξένοιαστο θα παραμείνει στη συνείδηση,όσων χάρισαν απλόχερα την ψήφο τους σε ένα κατά τα άλλα "σοσιαλιστικό"κόμμα βλ. ΠΑΣΟΚ!)μάζεμα λουλουδιών από βουνοπλαγιές και λιβάδια,με την κατασκευή χρωματιστών και μοσχομυρωδάτων στεφανιών όπως είθισται.ξεχνάμε οι περισσότεροι-κυρίως εμείς οι νέοι-ότι μέχρι πριν κάποιο χρόνια κοντινά και μακρινά ταυτόχροναεργάτες δουλεύοντας υπό άθλιες συνθήκες και χωρίς να έχουν ούτε δείγμα ανθρωπιστικού,οικονομικού ή ασφαλιστικού δικαιώματος εξεγέρθηκαν και έτσι κατάφεραν μέσα από αδιάκοπους και πολλές φορές αιματοβαμμένους αγώνες να διασφαλίσουν κάποιο πολύ βασικά εργατικά δικαιώματα,που σαφώς ισχύουν ως τις μέρες μας και θεωρούνται σημαντικό ανθρώπινο κατόρθωμα,όπως:8ωρη πενθήμερη εργασία,καλύτερες συνθήκες,ασφάλιση κ.α.
Για του λόγου το αληθές,λοιπόν,σκέφτηκα να κάνω μια αναδρομή εκεί από όπου ξεκίνησε η διαμαρτυρία και να καταλήξω στο πως και πότε έφτασε και στην Ελλάδα:
"Εργατική Πρωτομαγιά
Την πρώτη Μαΐου γιορτάζεται η μέρα των εργατών. Είναι στην πραγματικότητα η καθιερωμένη γιορτή της εξέγερσης των εργατών του Σικάγου. Τον Μάη του 1886 τα εργατικά συνδικάτα στοΣικάγο ξεσηκώθηκαν διεκδικώντας ωράριο εργασίας στις 8 ώρες και καλύτερες συνθήκες εργασίας.
Η πρώτη του Μάη, είναι μέρα ορόσημο για τους αγώνες του εργάτη.
Οι αιματοβαμμένες εξεγέρσεις των εργατών του Σικάγο στις αρχές Μάη του 1886, έγιναν ύστερα από επιτυχημένες διεκδικήσεις των εργατών στον Καναδά το 1872.
Δύο χρόνια νωρίτερα, το 1884, πάρθηκε στο συνέδριο της Αμερικανικής Ομοσπονδίας Εργασίας η απόφαση να γίνουν την πρώτη Μάη του 1886 απεργιακές κινητοποιήσεις και διαδηλώσεις στο Σικάγο, το μεγαλύτερο τότε βιομηχανικό κέντρο των ΗΠΑ. Αίτημα η μείωση των ωρών εργασίας και σύνθημα "Οχτώ ώρες δουλειά, οχτώ ώρες ανάπαυση, οχτώ ώρες ύπνο".
Εκείνη τη μέρα, 1η Μαΐου του 1886, 400.000 άνθρωποι συμμετείχαν στις απεργίες που γίνονταν σε όλη την χώρα, και πάνω από 80.000 στο Σικάγο. Αυτό το Σάββατο του 1886, μια εργάσιμη μέρα, οι εργάτες, ξεκίνησαν με τις γυναίκες και τα παιδιά τους για να διαδηλώσουν ειρηνικά στο χώρο της συγκέντρωσης στην πλατεία Haymarket.
Στη γύρω περιοχή, είχαν παραταχθεί αστυνομικές δυνάμεις αποτελούμενες από 1350 άτομα, οπλισμένα με οπλοπολυβόλα οι οποίοι περίμεναν το σύνθημα για να δράσουν.
Κι ενώ το πλήθος παρακολουθούσε τις ομιλίες, ο επικεφαλής της αστυνομικής δύναμης, διατάσσει να διαλυθεί η συγκέντρωση. Μια βόμβα έσκασε μέσα στο πλήθος, και αστυνομικοί μαζί με μπράβους αρχίζουν να χτυπούν τους συγκεντρωμένους χωρίς καμιά διάκριση.
Πρωτομαγιά στην Ελλάδα
Το 1892 έγινε η πρώτη πρωτομαγιάτικη συγκέντρωση στην Ελλάδα, από τον Σοσιαλιστικό Σύλλογο του Καλλέργη. Το 1893, 2000 διαδήλωσαν ζητώντας οχτάωρο, Κυριακή αργία και κρατική ασφάλιση στα θύματα εργατικών ατυχημάτων. Το 1894, γίνεται μια μεγάλη συγκέντρωση με τα ίδια αιτήματα που λήγει με 10 συλλήψεις και τον Αύγουστο ακολουθεί σύλληψη του σοσιαλιστή Σταύρου Καλλέργη.
Το 1936 έχουμε τους καπνεργάτες της Θεσσαλονίκης. Τα γεγονότα ξεκίνησαν γύρω στο Φεβρουάριο, με κατάληψη ενός εργοστασίου ύστερα από την απόρριψη των αιτημάτων των εργατών και συνεχίστηκε με συμπαράσταση καπνεργατών από άλλα εργοστάσια. Εναντίον τους χρησιμοποιήθηκε τόσο η αστυνομία όσο και ο στρατός. Δεν υπήρχε κεντρική συγκέντρωση, αλλά μικρές συγκεντρώσεις με ομιλητές σε διάφορα μέρη της πόλης. Σε μια συγκέντρωση στη διασταύρωση Εγνατίας και Βενιζέλου, χωροφύλακες πυροβόλησαν και σκότωσαν 7-8 εργάτες. Σ' αυτό το σημείο έχει στηθεί το μνημείο του καπνεργάτη. Με πυροβολισμούς προσπάθησαν να διαλύσουν και τις άλλες συγκεντρώσεις και συνολικά είχαμε τουλάχιστον 12 νεκρούς και 300 τραυματίες. Οι δολοφονίες των εργατών και πιο συγκεκριμένα η δημοσιευμένη φωτογραφία ενός νεκρού νέου που συμμετείχε στην απεργία,με την μητέρα του μαυροντυμένη να θρηνεί πάνω από το άψυχο σώμα του,ήταν η έμπνευση του Ρίτσου για τον "Επιτάφιο".
Το 1944 ο κατοχικός στρατός των Γερμανών, εκτέλεσε 200 Έλληνες αγωνιστές στο σκοπευτήριο της Καισαριανής. Ο Νίκος Μαριακάκης, ένας απ' τους 200, έγραψε στο σημείωμα που άφησε: "Καλύτερα να πεθαίνει κανείς στον αγώνα για τη λευτεριά, παρά να ζει σκλάβος".
Το Μάη του 1963, δολοφονήθηκε ο βουλευτής της ΕΔΑ Γρηγόρης Λαμπράκης. Δεν ήταν Πρωτομαγιά, αλλά 22 Μαΐου. Ο Γρηγόρης Λαμπράκης μιλούσε σε συγκέντρωση των "Φίλων της Ειρήνης" για την παγκόσμια ύφεση όταν δέχτηκε επίθεση από άγνωστους με ρόπαλα. Έξω απ' την αίθουσα ο Λαμπράκης χτυπήθηκε από τρίκυκλο και τελικά εξέπνευσε στις 27 Μαΐου. Ο Λαμπράκης είχε συμμετοχή σε ειρηνιστικές πορείες τον Απρίλιο του 1963 στην Αθήνα, κι ήταν απ' τα κεντρικά πρόσωπα στην εκδήλωση για την Πρωτομαγιά στο γήπεδο του Παναθηναϊκού.
Το 1976, πάλι πρώτη Μαΐου, είχαμε το θάνατο του Αλέκου Παναγούλη σε τροχαίο. Ο Αλέκος Παναγούλης έχει μείνει στην ιστορία σαν σύμβολο της αντίστασης κατά της χούντας για την απόπειρα δολοφονίας ενάντια στον δικτάτορα Γεώργιο Παπαδόπουλο, με τοποθέτηση εκρηκτικού μηχανισμού , τον Αύγουστο του 1968. Είχε συλληφθεί άμεσα και είχε τελειώσει την απολογία του με τη φράση "Δεν υπάρχει, κύριοι στρατοδίκαι, ωραιότερο κύκνειο άσμα για κάθε αγωνιστή, από τον επιθανάτιο ρόγχο μπροστά στα πολυβόλα του εκτελεστικού αποσπάσματος της τυραννίας". Η παγκόσμια κατακραυγή της δίκης απέτρεψε την εκτέλεση του Παναγούλη. Στη φυλακή βασανίστηκε μέχρι την απελευθέρωσή του. Η αμνηστία που έδωσε ο Παπαδόπουλος τον Αύγουστο του 1973 κάλυπτε και τον Αλέκο Παναγούλη. Η συγκυρία του θανάτου του Παναγούλη σε τροχαίο χαρακτηρίζεται από πολλούς ιδιαίτερα ύποπτη, επειδή μόλις λίγο καιρό πριν το θάνατό του, είχε φέρει στη δημοσιότητα στοιχεία από τα μυστικά αρχεία της ΕΣΑ."
- Νομίζω πως αξίζει να τονιστεί-ίσως λίγο πιο καυστικά από όσο θα πρεπε-ότι ο αγώνας για τα δικαιώματα των εργαζομένων ξεκίνησε στην Αμερική που εξακολουθεί να είναι από τις μεγαλύτερες ιμπεριαλιστικές και καπιταλιστικές δυνάμεις παγκοσμίως!
- Κατά την προσωπική μου άποψη,είναι λάθος να λέμε ότι η πρωτομαγιά είναι αργία.Δεν είναι.Απλώς τα πάντα μένουν κλειστά σε ένδειξη τιμής τόσο στους αγώνες της εργατικής τάξης-τους οποίους είναι λάθος να καπηλεύονται τα κόμματα παγκοσμίως,οι αγώνες έγιναν από τους ίδιους τους ανθρώπους ως διαμαρτυρία απέναντι στις άθλιες συνθήκες εργασίας-όσο και για τους ανθρώπους που έχασαν τη ζωή τους επειδή άσκησαν το δικαίωμα που έχουμε όλοι στην αντίδραση και τη διαμαρτυρία.
Η ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ ΗΤΑΝ ΚΑΙ ΘΑ ΠΑΡΑΜΕΙΝΕΙ ΠΑΝΤΑ ΑΠΕΡΓΙΑ.
Καλό μήνα σε όλους και καλή Πρωτομαγία.
ΠΗΓΗ:wikipedia
Παρασκευή 16 Απριλίου 2010
Kάτι δικό σου...
Έχει περάσει πολύ ώρα από τη στιγμή που το φόρεσα..φόρεσα κάτι που μου είχες δώσει κάποτε για να με ζεσταίνει...μια μέρα μετά τη βροχή..Ποια βροχή;Αυτή που δεν σταμάτησε από τη μέρα που έφυγες...
Κάποτε σου είχα πει ότι μ αρέσει η βροχή.Ακόμη μ αρέσει,για να ξέρεις.Αν θυμάσαι,σου είχα πει τότε που έβρεχε,ότι μου άρεσε περισσότερο επειδή τη βλέπαμε μαζί..πίσω απ το τζάμι..μπορεί να μην ήμασταν αγκαλιά,όπως θα πρόσταζε μια άκρως ρομαντική κινηματογραφική σκηνή,όμως δεν μ ένοιαζε αυτό.Μου αρκούσε που απλά υπήρχα στον ίδιο χώρο μαζί σου.
Δεν το κατάλαβες όμως.Ελπίζω τώρα,που δεν μπορώ να βρεθώ στον ίδιο χώρο με σενα,που δεν μπορώ να σου μιλήσω όποτε μου λείπεις,που δεν μπορώ να σε αγκαλιάσω(κ ας μην βρέχει απαραίτητα),που δεν μπορώ να σου στείλω ένα μήνυμα που να σου εξηγεί πόσο πολύ θέλω να είμαι κοντά σου,τώρα που δεν μπορώ να σου πω πόσο πολύ άδικα έφυγες...ελπίζω να εκτιμήσεις το γεγονός ότι έχω ακόμη κάτι δικό σου που να μου θυμίζει πως ένιωθα...αυτό τον καιρό που εσύ δεν άντεχες να "βλέπεις"..όπως τα παιδάκια που κρύβουν το πρόσωπό τους ανάμεσα στα χέρια τους όταν φοβούνται να δουν ή να αντιμετωπίσουν κάτι.
Και εσύ έτσι έκανες κάθε φορά που προσπαθούσα να σε κάνω να με δεις..ήταν όμως τόσο γλυκό που δεν σου κράτησα ποτέ κακία.Ούτε τώρα.Αλήθεια.
Το μόνο που έχω τώρα από σενα είναι αυτό.Αυτό το κάτι δικό σου.Ασήμαντο για άλλους..για μενα όμως κομμάτι ανάμνησης.Από αυτά που αποθηκεύονται τόσο καθαρά στα αμέτρητα συρτάρια του μυαλού...έτσι ώστε κάθε φορά που αποφασίζω να το ανοίξω,να βλέπω μπροστά μου αυτή τη στιγμή...μια από τις στιγμές που έζησα μαζί σου.Πολλές-λίγες δεν έχει σημασία.Στο έχω ξαναπεί άλλωστε..για μενα πάρα πολλές κ για σενα λίγες,βιαστικές και ασήμαντες.Τουλάχιστον έτσι έδειχνες.
όπως λέει και μια πολύ καλή μου φίλη για άλλη μια φορά:
"ανταπόκριση από τη χώρα του ΠΟΤΕ...."
όπως λέει και ένα υπέροχο τραγούδι:
"ποτέ,ποτέ ΜΑΖΙ..."
Κάποτε σου είχα πει ότι μ αρέσει η βροχή.Ακόμη μ αρέσει,για να ξέρεις.Αν θυμάσαι,σου είχα πει τότε που έβρεχε,ότι μου άρεσε περισσότερο επειδή τη βλέπαμε μαζί..πίσω απ το τζάμι..μπορεί να μην ήμασταν αγκαλιά,όπως θα πρόσταζε μια άκρως ρομαντική κινηματογραφική σκηνή,όμως δεν μ ένοιαζε αυτό.Μου αρκούσε που απλά υπήρχα στον ίδιο χώρο μαζί σου.
Δεν το κατάλαβες όμως.Ελπίζω τώρα,που δεν μπορώ να βρεθώ στον ίδιο χώρο με σενα,που δεν μπορώ να σου μιλήσω όποτε μου λείπεις,που δεν μπορώ να σε αγκαλιάσω(κ ας μην βρέχει απαραίτητα),που δεν μπορώ να σου στείλω ένα μήνυμα που να σου εξηγεί πόσο πολύ θέλω να είμαι κοντά σου,τώρα που δεν μπορώ να σου πω πόσο πολύ άδικα έφυγες...ελπίζω να εκτιμήσεις το γεγονός ότι έχω ακόμη κάτι δικό σου που να μου θυμίζει πως ένιωθα...αυτό τον καιρό που εσύ δεν άντεχες να "βλέπεις"..όπως τα παιδάκια που κρύβουν το πρόσωπό τους ανάμεσα στα χέρια τους όταν φοβούνται να δουν ή να αντιμετωπίσουν κάτι.
Και εσύ έτσι έκανες κάθε φορά που προσπαθούσα να σε κάνω να με δεις..ήταν όμως τόσο γλυκό που δεν σου κράτησα ποτέ κακία.Ούτε τώρα.Αλήθεια.
Το μόνο που έχω τώρα από σενα είναι αυτό.Αυτό το κάτι δικό σου.Ασήμαντο για άλλους..για μενα όμως κομμάτι ανάμνησης.Από αυτά που αποθηκεύονται τόσο καθαρά στα αμέτρητα συρτάρια του μυαλού...έτσι ώστε κάθε φορά που αποφασίζω να το ανοίξω,να βλέπω μπροστά μου αυτή τη στιγμή...μια από τις στιγμές που έζησα μαζί σου.Πολλές-λίγες δεν έχει σημασία.Στο έχω ξαναπεί άλλωστε..για μενα πάρα πολλές κ για σενα λίγες,βιαστικές και ασήμαντες.Τουλάχιστον έτσι έδειχνες.
όπως λέει και μια πολύ καλή μου φίλη για άλλη μια φορά:
"ανταπόκριση από τη χώρα του ΠΟΤΕ...."
όπως λέει και ένα υπέροχο τραγούδι:
"ποτέ,ποτέ ΜΑΖΙ..."
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
