'Eνα....."παραμύθι"...

Μια φορά και έναν καιρό...κάποτε..ήμουν εγώ και εσύ.
Και σ'αγαπούσα και μ'αγαπούσες.
Μια φορά και έναν καιρό..κάποτε...ήμουν εγώ και εσύ.
Και σε φιλούσα και με φιλούσες.
Μια φορά και έναν καιρό..κάποτε..ήμουν εγώ και εσύ.
Και σε αγκάλιαζα και με αγκάλλιαζες.
Μια φορά και έναν καιρο..κάποτε...ήμουν εγώ και εσύ.
Και εγώ σε αναζητούσα..και εσύ με έβρισκες..
Μια φορά και έναν καιρό..κάποτε...ήμουν εγώ και εσύ.
Και εγώ φοβόμουν και εσύ με προστάτευες...
Μια φορά και έναν καιρό...κάποτε..ήμουν εγώ και εσύ.
Και εγώ ζούσα για σενα κα εσύ δεν το ξερες.
Μια φορά και έναν καιρό...κάποτε...ήμουν εγώ και εσύ.
Και εγώ είχα ορκιστεί ότι θα πέθαινα για σενα και εσύ είχες ορκιστεί ότι δεν θα φύγεις από κοντά μου.


Τώρα πια,στην εκλογίκευση του "παραμυθιού"..

εγώ σε αναζητώ...αλλά δεν μπορώ να σε βρω.
εγώ απλώνω τα χέρια να σε αγκαλιάσω...αλλά μένουν κενά.
εγώ φοβάμαι..αλλά δεν με προστατεύεις.
εγώ ζούσα για σενα..αλλά εσύ δεν το έμαθες.

Δεν κρατήσαμε τους όρκους.Εγώ ζω...και εσύ δεν είσαι κοντά μου.Δεν ξέρω καν που μπορεί να είσαι.Δεν ξέρω καν αν θυμάσαι τον όρκο που μου είχες δώσει κάποτε...μια φορά και έναν καιρό...


Όποιος μένει θυμάται για πάντα..
Όποιος ξέρει σιωπά για πάντα..
Όποιος έφυγε...δεν γυρίζει ποτέ.

Η αλήθεια μέσα από τα τραγούδια...

Όπως κάθε φορά..έτσι και σήμερα.Ήρθε αυτή η πολυαγαπημένη μου "φίλη".Δεν με επισκέπτεταια συχνά..με ξεχνάει κάποιες φορές.Και μάλιστα για καιρό.Όμως όταν έρθει φροντίζω να την καλωσορίσω σαν να έρχεται για πρώτη φορά.Συνήθως έρχεται μέσα από κάτι.Ένα τραγούδι,μια φράση,μια εικόνα,μια ανάμνηση,ένα όνειρο..έτσι έρχεται η έμπνευση που τώρα τελευταία έχει γίνει καλή μου-αν και όχι συχνή-φίλη.

Σήμερα λοιπόν ήρθε κρατώντας στα δυο της χέρια από κάτι.Στο ένα,το αρίστερο..κρατούσε ένα λαϊκό τραγούδι τη "Φάμπρικα"-γι'αυτό και την κρατούσε στο αριστερό της χέρι..γιατί αυτό είναι το πιο γερό..το πιο δυνατό..το πιο ζεστό.Στο άλλο,κρατούσε τα χθεσινά τραγούδια..χθες που βρέθηκα σε ένα αφιέρωμα σε έναν μεγάλο συνθέτη..στο Σταύρο Κουγιουμτζή.Ακούγοντας,λοιπόν χθες και σήμερα "μεγάλα" τραγούδια..στο νόημα και στη μουσική δημιουργήθηκε στο μυαλό μου η εξής ερώτηση:



Πόση άλήθεια μπορεί να χωράει μέσα σε ένα τραγούδι;Πόσα μπορεί να κρύβει ένας στίχος..μια νότα..μια φράση ενός τραγουδιού;


Και προσπάθησα να απαντήσω.Να απαντήσω βασιζόμενη σε κάποια θεωρία..μουσικής..ποίησης...αλλά δεν κατάφερα να βγάλω άκρη.Κατάληξα στο γεγονός ότι το τραγούδι δεν είναι τίποτα άλλο πάρα..ψυχή ή καλύτερα τρόπος έκφρασή της.Κάθε φορά που ένας συνθέτης έγραφε ή γράφει μουσική προσπαθούσε και προσπαθεί να αποτυπώσει σ'αυτήν,την ψυχολογική του κατάσταση τη δεδομένη χρονική στιγμή ή περίοδο.Άλλοι τα κατάφεραν,και έτσι έχουμε αυτά τα αληθινά διαμάντια της λαϊκής και όχι μόνο μουσικής,άλλοι δεν τα κατάφεραν ή απλώς δεν προσπάθησαν τόσο για να το καταφέρουν(γιατί όπως και να το κάνουμε ειδικά στην εποχή μας αν η μουσική σου δεν παίζεται σε κάποιο club δεν θεωρείται μουσική).

Συνεπώς,κάθε είδος τραγουδιού περικλύει και την αφορμή της ύπαρξής του.Το πολιτικό τραγούδι μπορέι ο καθένας να φανταστεί από τι δημιουργήθηκε.Το Σμυρναίϊκο,επίσης.Το ρεμπέτικο,το δημοτικό,το ερωτικό έτσι πολύ απλοϊκά δοσμένες οι κατηγορίες.Άλλωστε τώρα έχουν χωριστεί με τέτοιο τρόπο τα τραγούδια από τις εκάστοτε εταιρείες που τραγουδάς κάτι και σου λέει κάποιος "έντεχνο","λαϊκό","λαϊκό ποπ","έντεχνο λαϊκό" και τόσα άλλα και δεν ξέρεις τί είναι αυτό που εν τέλει τραγουδάς!Λες και ήξερε ο ρεμπέτης του '50 τί είναι η κάθε μια από αυτές τις κατηγορίες!

Εν πάσει περιπτώσει και για να μη μακρυγορήσω περαιτέρω,η ουσία είναι ότι το τραγούδι ανέκαθεν εξέφραζε μια αλήθεια.Άλλοτε πολιτική,άλλοτε κοινωνική,άλλοτε οικονομική,άλλοτε μια νοσταλγία,άλλοτε μια ανάμνηση,άλλοτε ένα όνειρο...Σε κάθε περίπτωση το τραγούδι ξεκινούσε και τελείωνε "μέσα" στο λαό.Άγγιζε με κάθε του στίχο,κάθε του νότα(ή πενιά!)τον πόνο του λαού,το μόχθο,τα προβλήματά του,την ανάγκη του να αγαπήσει,να ονειρευτεί,να ζήσει..!Άγγιζε την καθημερινότητά του,τον τρόπο που ζούσε ή καλύτερα που επιβίωνε...
Έτσι κάποτε μιλώντας για τη λευτεριά,κάποτε μιλώντας για τη ζωή που έμεινε πίσω στη Σμύρνη,κάποτε μιλώντας για τη φτώχεια ή για την εκμετάλλευση στα πλαίσια της εργασίας και όχι μόνο(μην ξεχνάμε ότι ανέκαθεν καταπατώνται τα δικαιώματα των εργατών..πόσο μάλλον σε χρόνια που ούτε καν υπήρχε η λέξη "δικαίωμα" στη ζωή τους!),κάποτε μιλώντας για έρωτα ή για χωρισμό,κάποτε μελοποιώντας μεγάλους ποιητές που μίλησαν για ειρήνη,για αγάπη,για τις δυσκολίες σε σκοτεινές εποχές όπως η κατοχή και η δικτατορία και κάποτε μιλώντας για τα ήθη και τα έθιμα άνά τόπο τα τραγούδια πέρασαν όχι μόνο στην ιστορία άλλά κυρίως στις καρδιές των ανθρώπων γιατί μέσα από αυτά έχουν διατυπωθεί μεγάλες αλήθειες.

Ο κόσμος μέσα από τα τραγούδια έχει "επαναστατίσει",έχει πονέσει και έχει εκφράσει ό,τι φοβόταν και δεν τολμούσε να πει.Το θέμα είναι ότι πλέον δυστυχώς δεν υπάρχουν τέτοια τραγούδια.Και αφού πάντα εξέφραζαν αλήθειες γιατί δεν συμβαίνει αυτό και τώρα;Αυτό δεν το ξέρω και δεν μπορώ να το απαντήσω..ίσως αλλάζουν οι εποχές.Ίσως τώρα πια,δεν έχει νόημα η αλήθεια και ο κόσμος να φοβάται ακόμη περισσότερο κ από εποχές που δεν μπορούσε να την τραγουδήσει γιατί ήταν "απαγορευμένο".

Ίσως τώρα πια,δεν είναι μόνο η ζωή μας που έχει γίνει επιφανειακή.Ίσως όλο αυτό έχει περάσει και στη μουσική και στα τραγούδια.Εδώ που τα λέμε μήπως και τα τραγούδια απ'τη ζωή δεν έιναι βγαλμένα.....;!!!Πώς γίνεται να αλλάξει εκείνη και όχι αυτά...Το ερώτημα που τίθεται-από εμένα τουλάχιστον-είναι:

Πόσο μπορούμε να αντέξουμε συγχρόνως ή καλύτερα να ελέγξουμε και επιφανειακή ζωή και επιφανειακή έκφραση της ζωής(είτε μέσω της μουσικής είτε της τέχνης γενικότερα...);;;

Να φοβηθούμε ή όχι...;

Και όχι δεν αναφέρομαι ούτε σε κάποιου είδους εξωγήινη εισβολή ή απειλή ούτε καν στην καταστροφή του κόσμου που όπου να'ναι όπως δείχνουν οι μελέτες επί μελετών και προσεγγίσεις επί προσεγγίσεων σε διάφορες θεωρίες πλησιάζει...

Απλώς σκεφτόμουν ότι σε λίγες μέρες..δυστυχώς κλείνει ένας χρόνος από ένα γεγονός που σημάδεψε όχι μόνο τις καρδιές μας αλλά και την ίδια την ιστορία...Τη δολοφονία ενός 15χρονου παιδιού από έναν αστυνομικό.Ας αφήσουμε για λίγο στην άκρη το πώς και το γιατί.Το γεγονός καθαυτό είναι σαφέστατα άκρως καταδικαστέο και πέρα από αυτό..χάθηκε μια ζωή.Μια νέα ζωή χωρίς λόγο οπότε τι υπάρχει γύρω από το γεγονός εμένα τουλάχιστον μ'αφήνει παγερά αδιάφορη.Και βεβαίως δεν πρόκειται να μπω στη διαδικασία που λίγο πολύ τα ΜΜΕ μας είχαν βάλει τότε και ενδεχομένως να εξακολουθούν(όχι μόνο για το συγκεκριμένο περιστατικό,γενικώς!).

Το να κάθομαι να σκέφτομαι αν αυτός ο άνθρωπος που σκοτώθηκε ήταν ή δεν ήταν σε κάποια αντιεξουσιαστική οργάνωση,αν ήταν ή αν δεν ήταν θαμών των Εξαρχείων(που προσωπικά μου αρέσουν πάρα πάρα πολύ χωρίς να ανήκω σε καμία οργάνωση-->για να μη βιαστείτε να φτιάξετε στο μυαλό σας το σχήμα:Εξάρχεια=αναρχική) και εν πάσει περπτώσει ό,τι έλεγαν τότε τα ΜΜΕ,δεν έχει νόημα-για μενα τουλάχιστον.Το ζήτημα είναι ότι πλέον δεν βρίσκεται στη ζωή και αυτό δεν αλλάζει.Και ας ήταν ό,τι ήθελε..στο κάτω κάτω δικαίωμά του.

Αφενός υπάρχει αυτό.Αφετέρου,μπορώ να πω με ειλικρίνεια ότι ο τρόπος με τον οποίο μια μερίδα κόσμου διαμαρτυρήθηκε για την εκτέλεση(γιατί έτσι είναι..ας μην κρυβόμαστε πια.Ναι!Εκτέλεση νέου ανθρώπου από αστυνομικό σε ένα κατά τα άλλα ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟ πολίτευμα!!Μην ντρέπεστε πείτε το!!!)του παιδιού θεωρώ ότι ήταν έως και υπερβολικός.Το να διαδηλώνουμε για κάτι που θέλουμε να διεκδικήσουμε,για κάτι που θεωρούμε άδικο ή γενικά ως ένδειξη διαμαρτυρίας και δυσφορίας απέναντι σε μια κατάσταση είναι όπως πιθανώς γνωρίζετε συνταγματικά κατοχυρομένο δικαίωμα(όπως και οι απεργίες άσχετα αν οι περισσότερες κρίνονται παράνομες αλλά αυτό είναι ένα άλλο θέμα..).

Το να τίθεται όμως σχεδόν μια ολόκληρη χώρα υπό το "καθεστώς" της συγκεκριμένης μερίδας ανθρώπων,με συνέπεια να μην λειτουργεί τίποτα,να μην μετακινείται κανείς και κυρίως να καταστρέφονται περιουσίες πολιτών που στην τελική τι φταίγανε κιολας...νομίζω πως είναι ακραίο.Συμφώνησα και χάρηκα τότε με τους ανθρώπους που κατέβηκαν να διαδηλώσουν και να διαμαρτυρηθούν για το γεγονός,ώριμα και πολιτισμένα(και που εδώ που τα λέμε είχαν και το θάρρος με την κατάσταση μάχης που επικρατούσε στο κέντρο..εγώ δυστυχώς δεν το είχα..).

Ήμουν όμως-και εξακολουθώ-κάθετη στο να καταστρέφονται καταστήματα και περιουσίες ανθρώπων..τί επιτεύχθηκε δηλαδή με αυτό γιατί ή εγώ είμαι πολύ χαζή και δεν κατάλαβα το ακριβές μήνυμα που προσπάθησαν να περάσουν ή αυτοί το έκαναν απλώς για να υπάρχει μια ένταση,μια φασαρία και ένα αλισβερίσι με τους αστυνομικούς.Να ξεκαθαρίσω,ότι δεν έχω διάθεση αποδοκιμασίας προς τους ίδιους τους ανθρώπους,αλλά προς τη συγκεκριμένη τους ενέργεια.Δηλαδή..ότι;

Άλλαξε κάτι στο σύστημα;Έγινε καλύτερο;Πιο αξιοκρατικό; Πιο ευνοϊκό απέναντι στους πολίτες και στις ευπαθείς κοινωνικές ομάδες;Άλλαξε ο τρόπος αντιμετώπισης της νεολαίας;ΤΙ ΠΕΙΤΕ ΜΟΥ...ΤΙ;;
Το μόνο που κατάλαβα εγώ είναι ότι είχε φοβηθεί ο κόσμος..φοβόταν να μετακινηθεί..φοβόταν να μιλήσει...φοβόταν να πάρει θέση...γενικά φοβόταν τα πάντα..και που κατάληξε όλο αυτό;Τελικά,το κράτος φοβήθηκε την ίδια του τη νεολαία..το μέλλον του.
Μα αυτό είναι;Ναι πρέπει να μας φοβηθεί το κράτος..όχι όμως επειδή θα το καταστρέψουμε..αλλά επειδή μπορούμε και έχουμε τη δυνατότητα να το αναδιοργανώσουμε με ωριμότητα,αλληλεγγύη και φροντίδα..μπορούμε να το αλλάξουμε..αρκεί να προσπαθήσουμε..να κάνουμε αυτή την ανατροπή!Την ανατροπή όμως όχι την καταστροφή...


Και να κλείσω με μια απορία που ενδεχομένως πολλοί να  έχουν...πρέπει να φοβηθούμε τώρα που ακούγεται ότι οι αναρχικοί ετοιμάζουν πορείες στο κέντρο και που από ό,τι άκουσα ετοιμάζονται και αναρχικοί άλλων χωρών να έρθουν για συμπαράσταση;;;;Πάλι δεν θα κελιστούμε στα σπίτια μας λες και είμαστε σε πόλεμο;;;;

Και κάτι τελευταίο..πώς είμαστε τόσο σίγουροι ότι το να γίνει ό,τι και πέρσυ είναι ο καταλληλότερος τρόπος για να τιμηθεί η μνήμη αυτού του παιδιού;;;

17 Νοέμβρη...."Εδώ Πολυτεχνείου κραυγή,καλούν το Χρέος και η Τιμή.."

Το μόνο που μου έρχεται να πω αυτή τη στιγμή είναι μια λέξη.Μια μικρή λέξη,με τόσο μεγάλο νόημα.
Οξύμωρο ε;Κ όμως.Η συγκίνηση που νιώθω κάθε φορά που θα βρεθώ εκεί..διαπερνά κάθε είδους συναίσθημα που έχει τη δυνατότηα ο άνθρωπος να βιώσει.Και αυτό που έγινε τότε εκεί...αυτό που έκαναν τότε "τα παιδιά"..ήταν πολύ πιο πάνω από κάθε τι ανθρώπινο.

Θυσία...αυταπάρνηση...θάρρος...τόλμη...επιμονή...αντίσταση...έχετε ποτέ προσέξει πόσο ταιριάζουν με λέξεις όπως...ελευθερία...ζωή...ελπίδα...Κ εγώ το συνειδητοποιώ κάτι τέτοιες στιγμές.Μεγάλες στιγμές.Ωραίες στιγμές.Που για τους περισσότερους έχουν χαθεί κάπου μέσα στα αχαλίνωτα μονοπάτια της ιστορίας.Για κάποιους βέβαια υπάρχουν και μέσα σε βιβλία.Για κάποιους άλλους όμως,είναι απλά ένδειξη ανδρείας...και μάλιστα από "παιδιά".ΠΑΙΔΙΑ....ΝΕΟΙ...που;ΠΟΥ ΠΗΓΑΝ;

Δεν τους είδες;Ήταν εκεί...Στις γωνίες...στα σκαλιά...στις αίθουσες...στο προαύλιο...ΣΤΗΝ ΠΟΡΤΑ.
Δεν άκουσες τις φωνές τους;Για άκου καλύτερα...για δες καλύτερα...εκεί είναι.ΑΘΑΝΑΤΟΙ.
Γράφουν ακόμη προκυρήξεις,φωνάζουν ακόμη για ελευθερία,καλούν τον κόσμο...εσένα...εμένα...ΆΚΟΥ....ΔΕΣ....

Παιδιά...ναι ήταν παιδιά όταν πέθαναν.Κάθε γαρύφαλλο που ήταν σήμερα στην πόρτα...και ένα παιδί...
ΝΑΙ.Αυτό το "λουλουδι φωτίάς"..είναι το μήνυμα που στέλνουν οι "πρώτοι νεκροί".

ΣΙΓΟΥΡΑ ΤΟ ΑΚΟΥΜΕ,ΤΟΣΟ ΔΥΝΑΤΑ ΟΣΟ ΑΚΟΥΣΤΗΚΕ ΤΟΤΕ...ΕΚΕΙΝΟ ΤΟ ΒΡΑΔΥ....ΕΚΕΙΝΕΣ ΤΙΣ ΩΡΕΣ...ΤΙΣ ΩΡΑΙΕΣ,ΤΙΣ ΜΕΓΑΛΕΣ ΩΡΕΣ..ΠΟΥ....


ΠΑΙΔΙΑ ΕΓΡΑΨΑΝ ΣΤΟΝ ΤΟΙΧΟ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΜΕ ΤΟ ΑΙΜΑ ΤΟΥΣ;
ΜΕ ΤΟ ΕΛΕΥΘΕΡΟ ΑΙΜΑ ΤΟΥΣ.....

η λέξη...είναι μικρή και μεγάλη συγχρόνως...

ΑΘΑΝΑΤΟΙ,

όχι μόνο τα "παιδιά"όλοι όσοι πολέμησαν και αντιστάθηκαν στο δικτατορικό καθεστώς.

ΔΟΞΑ ΚΑΙ ΤΙΜΗ ΣΤΟΥΣ ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ ΤΟΥ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ.

ΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΕΝΕΙΟ ΖΕΙ....ΚΑΙ ΘΑ ΖΕΙ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ...
ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΓΙΟΡΤΗ...ΕΙΝΑΙ ΔΕΟΣ ΚΑΙ ΤΙΜΗ....

(για να μην παρεξηγηθώ,δεν αγωνίστηκαν μόνο φοιτητές αλλά και απλός κόσμος και εργάτες και αγρότες..απλώς ως φοιτήτρια συγκινούμαι με ανθρώπους της ηλικίας μου που θυσιάστηκαν για αυτό που εγώ βρήκα "έτοιμο")...

Για ποιό λόγο τόση φασαρία;

Είδα πάλι πριν λίγο τις ειδήσεις(από τις ελάχιστες φορές που παρακολουθώ ειδήσεις...τις θεωρώ τρομερά καταθλιπτικό πρόγραμμα...) και εξακολουθώ να μην γνωρίζω ποιος είναι ο ακριβής λόγος(και όχι χαζομάρες),που πλακώνονται οι νεολαίες των δυο μεγάλων παρατάξεων και που έχουν φτάσει στο σημείο ξυλοδαρμών και μπράβων και μαχαιριών και δεν ξέρω κ εγώ τί άλλο!

Βέβαια,θα πεί κάποιος ότι αυτό δεν είναι πρωτοφανές φαινόμενο.Αντιθέτως είναι πολύ σύνηθες!Και όχι μόνο με τις συγκεκριμένες παρατάξεις,αλλά και με άλλες που λόγω κάποιας διαφωνίας(οποιασδήποτε δεν έχει σημασία)τσακώνονται,οδηγούμενοι κατά αυτόν τον τρόπο στην αναστολή της λειτουργίας της σχολής τους(αφού όμως απευθύνονται στους-και καλά- αρμόδιους του πανεπιστημίου,οι οποίοι μεταξύ μας στην προκειμένη περίπτωση...δεν φάνηκαν να ενδιαφέρονται και τραγικά για την κατάσταση εντός της σχολής!).Και καλά,αυτοί προσπαθούν να λύσουν τη διαφορά τους...οι υπόλοιποι φοιτητές που ενδεχομένως να θέλουν να παρακολουθήσουν μαθήματα(δεν είναι όλοι ρέμπελοι σαν εμας-μην παρεξηγηθώ εννοώ την παρέα μου!)ή που εν πάσει περιπτώσει δεν θέλουν να χάνουν μαθήματα για να μην καθυστερήσει η εξεταστική τους ή για τον οποιοδήποτε λόγο...αυτοί ξαναλέω ΤΙ ΦΤΑΙΝΕ;;;

Και ποιος ο λόγος να γίνει ένα πανεπιστήμιο κέντρο ξυλοδαρμού και πάλης...ελεος!Πού νομίζουν ότι βρίσκονται;Θέλω να τονίσω ότι:καλές οι παρατάξεις,καλά τα κόμματα,καλή η ιδεολογία(όχι στα όρια του φανατισμού,ωστόσο),καλή η πολιτική αλλά θεωρώ ότι όλα έχουν κάποια όρια..Θα μου πείτε και ποιος δεν τα ξεπερνάει πλέον έτσι όπως έχουμε γίνει;Αυτό είναι όμως;Δεν φοιτώ στο συγκεκριμένο πανεπιστήμιο μπορώ όμως να μπω στη θέση αυτών που δεν έχουν σχέση και που ενεδχομένως αγανακτήσει από την όλη κατάσταση.Επίσης,δεν είμαι κατά της πολιτικοποίησης(και όχι κομματικοποίησης)των νέων ανθρώπων,γιατί όμως πρέπει να φτάνει η κατάσταση σε τέτοιου είδους ενέργειες φανατισμού;

Και τελικά ως πότε θα πληρώνουμε τα λάθη των "πολλών"και των "μεγάλων" που προσπαθούν να ελέγξουν το κάθε τι,ακόμη και αν πρόκειται περί ανθρώπινης σκέψης;;;;

"Υποστηρίζω λίγο φασισμό..."

Όχι...μη βιαστείτε να σκεφτείτε ότι πρόκειται περί δικής μου απόψεως...Σε καμία περίπτωση.
Πάντως,αυτά που έχω κατά νου να γράψω δεν είναι,δυστυχώς,λιγότερο δυσάρεστα.
Θα πει κανείς,το τι ορίζει ο καθένας ως δυσάρεστο είναι και λίγο υποκειμενικό...(ναι λίγο όμως,συνήθως τα δυσάρεστα αναγνωρίζονται από ολους εξίσου.).

Για να μη μακρυγορώ με εκτός θέματος σκέψεις,πρόκειται για άποψη ενός νέου ανθρώπου.Ενδεχομένως και στην ηλικία μου(εκεί κάπου στα 20..βία 20 και κάτι ψιλά).Είδα
το βίντεο με το συγκεκριμένο άτομο να εκφράζει την άποψή του σχετικά με το θέμα των αλλοδαπών που ζουν στην Ελλάδα,στην έκπομπη του Λαζόπουλου λίγες ώρες πριν και ειλικρινά,δεν μπορώ να σταματήσω να σκέφτομαι.
Ίσως κάποιος σκεπτόμενος βιαστικά να πει "ο καθένας μπορεί να έχει την άποψή του!Δημοκρατία έχουμε,μπορεί να υποστηρίζει ό,τι θέλει!".

Σαφέστατα(επιτρέψτε μου να έχω ωστόσο,κάποιους ενδοιασμούς ως προς την ποιότητα της "δημοκρατίας"αυτής,αλλά είναι ένα θέμα που ξεφεύγει πάαρα πολύ και της δικής μου γνώσης  και γενικώς.).Σίγουρα,λοιπόν,ο καθείς και η καθεμία έχει τη δυνατότητα να υποστηρίζει ό,τι θεωρεί σωστό και βεβαίως έχει το δικαίωμα να το εκφράζει-εντός κάποιων ορίων όμως,γιατί από ακρότητες πλέον άλλο τίποτα!
Το θέμα το δικό μυ αυτή τη στιγμή συνοψίζεται στην εξής ερώτηση:
"πόσο τραγικό μπορεί να είναι,το να ακούς ένα΄νέο άνθρωπο να δηλώνει με περισσή άνεση μπροστά σε μια κάμερα ότι υποστηρίζει "λίγο"το φασισμό,γιατί θέλει μια Ελλάδα μόνο με Έλληνες...;".

Δεν θέλω σε καμία περίπτωση να κρίνω το συγκεκριμένο άτομο.Αλίμονο.Απλώς θέλω να σχολιάσω με αφορμή τη δήλωσή του,το πόσο εθνικιστές γινόμαστε ώρες-ώρες.Γιατί;Εγώ θυμάμαι πάντα να ακούω από κάποιον..."όλοι ίσοι...","...όλοι λανθρωποι...","..ίδια δικαιώματα...".Τα πιστεύω.Χωρίς υπερβολή.Για να μη φανώ όμως υπέρμετρα καλή,δεν είμαι έτσι κ αλλιώς(!!),δεν μπορώ να εγγυηθώ απόλυτα ότι δεν έχω δυσανασχετίσει με γεγονότα και καταστάσεις που ενδεχομένως να συνδέονται κ άμεσα με αλλοδαπούς.Ωστόσο,προσπαθώ να δείχνω ως ένα λογικό σημείο κατανόηση γιατί ίσως τελικά να είναι οι τελευταίοι που φταίνε.

Για μενα,όλη αυτή η ξενοφοβία έχει άμεσα και έμμεσα καλλιεργηθεί σε ένα μεγάλο βαθμό από τα ΜΜΕ.Μπορώ να δεχτώ και να σεβαστώ,αν θέλετε,όλες τις απόψεις.Ακόμη και τις πιο ακραίες κ αδιάλλακτες.Εφόσον βέβαια είναι λογικά τεκμηριωμένες.Παρολ αυτά,με ενοχλεί αφάνταστα όταν ακούω νέους ανθρώπους να εκφράζονται κατ αυτόν τον τρόπο.Χωρίς καν να έχουμε ζήσει το φασισμό...χωρίς καν να μπορούμε να υποθέσουμε πώς θα ήταν η ζωή μας υπό ένα τέτοιο καθεστώς...χωρίς καν να αναλογιζόμαστε τις συνέπειες και τις βιαιότητες ενός τέτοιου καθεστώτος μπαίνουμε στη διαδικασία (δηλαδή κάποιοι άλλοι "υπόγεια"μας καθοδηγούν σ'αυτό)να σκεφτούμε πώς,αν τώρα είχαμε φασισμό,στη χώρα μας θα υπήρχαν μόνο ημεδαποί.Ακόμη και ως φράση απογοήτευσης,είναι τρομερά βαρύγδουπη.

Αν όντως τελικά,εμείς η νεότερη  γενιά είμαστε το μέλλον...γιατί υπάρχουν νέοι άνθρωποι(και δυστυχώς υπάρχουν)που πιστεύουν σε ένα άσχημο και βάρβαρο "παρελθόν";Κάτω από ποια λογική;Και υπάρχει άραγε μετριασμός μπροστά από μια τέτοια λέξη;"Λίγο"...
Δηλαδή πρόκειται για ένα καθεστώς που θα συμπεριφερθεί "λίγο"απάνθρωπα;Επιτρέψτε μου να διαφωνήσω.Ίσως με καλύψουν και παραδείγματα από την πρόσφατη Ελληνική ιστορία(πχ περίοδος 1967-1973).

Θεωρώ ότι είναι λάθος να θέτουμε όλους τους ανθρώπους στο ίδιο "τσουβάλι".Από πότε δηλαδή οι Έλληνες γίναμε όλοι τέλειοι για να μην αντέχουμε τους υπόλοιπους;Μήπως ξεχνάμε ότι κάποτε και εμείς(εννοώ ως λαός που,ναι έχει περάσει πολλά,αδιαμφισβήτητα)υπήρξαμε μετανάστες και ότι κάπως έτσι αντιμετώπιζαν και εμάς οι ξένοι;Ή μήπως είναι καλύτερο να επιστρέψουμε στο "πας μη Έλλην βάρβαρος";

Είμαστε νέοι...αντί να προσπαθούμε να βρούμε τρόπους να καλυτερέψουμε την κοινωνία μας(δεν εννοώ πολιτικά μόνο) που πάει από το κακό στο χειρότερο,αφού σταδιακά χάνεται κάθε ίχνος ανθρωπιάς και αλληλεγγύης,αναλώνουμε το μυαλό μας σε ακραίες σκέψεις για να κάνουμε τα πράγματα απλά πιο εύκολα.Δεν είναι έτσι όμως.Γιατί δυστυχώς ακόμη και αν έιχαμε φασισμό αυτή τη στιγμή(που εξακολουθώ να επιμένω ότι ούτε καν μπορούμε να διανοηθούμε πώς ζούσαν οι άνθρωποι-τουλαχιστόν οι μη φασίστες) δεν εγγυάται κανείς ότι θα συμπεριφερόταν άψογα απένταντι και στους ίδιους τους Έλληνες...αν αυτό είχε γίνει από τότε σήμερα θα έιχαμε ένα μνημείο λιγότερο..θα έλειπε το πιο ένδοξο...κάπου εκεί...στην Πατησίων...



Εύχομαι κάποια στιγμή να πάψουν να υπάρχουν τέτοιου είδους απόψεις και να εκφράζονται κυρίως από νέους....

"Toυς φίλους τους διαλέγουμε..."

Έχω  να γράψω πολλές μέρες...έλλειψη ώρας...και κυρίως διάθεσης...όταν δεν έχεις έστω και ένα από αυτά τα δυο,τί να σου κάνουν οι σκέψεις;Αυτές έρχονται και φεύγουν σαν τον αέρα!Εκεί που φυσάει και σε δροσίζει(ή σε ζεσταίνει εξαρτάται..!!!) εκεί έχει πάλι άπνια...

Κάπως έτσι ήρθαν και οι δικές μου...βέβαια σε συνδυασμό με ένα αρκετά δυσάρεστο και ψυχοφθόρο για μενα,γεγονός.Πρόσφτα ένα πολύ αγαπημένο μέλος της οκογενειάς μου πέρασε μια βδομάδα στο νοσοκομείο γιατί η καρδιά τελικά,είναι πολύ πονηρή.Ευτυχώς όλα καλά.Αυτό που πρέπει να επισημάνω,είναι το γεγονός ότι για μια ακόμη φορά,επαληθεύθηκε το γνωστό και μη εξαιρετέο ρητό...
"οι φίλοι φαίνονται στα δύσκολα"...
ΟΝΤΩΣ.Τελικά,σιγουρεύτηκα.Είναι πολύ σημαντικό να έχεις δίπλα σου άτομα που σε σκέφτονται,σε νοιάζονται..που χωρίς να ρωτάνε έρχονται να περάσουν μαζί σου την αγωνία σου...το φόβο σου...που είναι δίπλα σου όταν κλαις...που σου προσφέρουν απλόχερα μια αγκαλιά.Μια αγκαλιά που για σενα εκείνη τη στιγμή αποτελεί καταφύγιο,ασφάλεια,ενδεχομένως και σιγουριά.Μια ανεξήγητη σιγουριά!
Πόσο όμορφο είναι να έχεις κοντά σου τέτοιους ανθρώπους!Ποιος θα διαφωνήσει ότι η φιλία όταν είναι ανιδιοτελής,ειλικρινής και προσφέρεται απλόχερα...δεν θα μπορούσε κάλλιστα να είναι...
ΕΝΑ ΑΠ'ΤΑ ΘΑΥΜΑΤΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ!


Στα φιλαράκια μου...
Ευχαριστώ που βρίσκεστε στη ζωή μου.....