Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Πέμπτη 5 Ιανουαρίου 2012

Απολογισμός ημέρας..;;;Μια καμμένη τοστιέρα!

Και να'μαι πάλι λοιπόν,στο τέλος μιας ακόμη,ωραίας και νοσταλγικής μέρας-που ίσως θα'λεγε και κάποιος ποιητής!-Ήσυχα τα πράγματα σήμερα.No έξοδοι,no φωτογραφίες,no ποτά,no ξενύχτι.Mόνο καλή παρέα,ένα παρατραβηγμένα ατελείωτο σίριαλ-εντάξει ας μη γίνω ΤΟΣΟ υπερβολική την Παρασκευή τελειώνει.Είμαι σίγουρη ότι ξέρεις για ποιό σου λέω...έλα,αφού κατά βάθος και εσύ θα δεις έστω κλεφτά την Παρασκευή πόσοι θα μείνουν ζωντανοί επιτέλους,άσε που μπορεί να σου ξεφύγει και κανένα "πάρτα μωρή" όταν δεις την μαύρη καρέ απαίσια περούκα,πίσω από κανένα κάγκελο!-ένα playstation 2 και κάποια παιχνίδια..α!μην ξεχάσω και μια θήκη με καπνό και λίγη sprite...(ω,ναι!αυτό το τέρας με τα μεγάλα μάτια  μέσα στη ντουλάπα μου,έξω απ'το ψυγείο μου,μέσα σε κάθε ντουλάπι  της κουζίνας είναι η δίαιτα..ναι!)
  Το κορυφαίο ήταν ότι ενώ έψηνα ωραιότατα ένα τοστάκι(με μαύρο ψωμί κατά τα άλλα!!)ξαφνικά το καλώδιο της τοστιέρας άρχισε να παράγει κάτι ήχους και ξαφνικά..μπαμ!και σβήσανε σου λέει ΟΛΑ τα φώτα του σπιτιού!Λες και ξανακάναμε το τελετουργικό της πρωτοχρονιάς!Αφού σκέφτηκα να πάω να πάρω την εικόνα,να βγω και να ξαναμπώ με το δεξί!Δε βαριέσαι,τουλάχιστον δεν πάθαμε καμιά ηλεκτροπληξία-το ότι θα μας έσωζε γενικά είναι άλλο!-.Στο ταχυδρομείο πήγα...κλασικά περίμενα κανένα μισάωρο..εντύπωση δεν μου έκανε,αυτά!Καλά,αύριο θα κάνω ένα φαγητό...καλέ Πέμπτη!Στην Αμερική ξεκινά και το Grey's Anatomy.Ε ναι,το παρακολουθώ με μανία και δε ντρέπομαι γι'αυτό!Θα κάνω την καρδιά μου πέτρα κ θα περιμένω μέχρι την Παρασκευή για να το δω.

                                                Αυτά από μενα!
                                                ΚΑΛΗΝΥΧΤΕΣ!

 

Τρίτη 3 Ιανουαρίου 2012

Όνομα του Ρόδου..όνομα και πράγμα!

KAΛΗ ΧΡΟΝΙΑ!!!!!!!!!
Εύχομαι το 2012 να είναι γεμάτο ΥΓΕΙΑ,ΔΥΝΑΜΗ,ΑΝΤΟΧΗ
ΚΑΙ ΠΟΛΛΑ ΧΑΜΟΓΕΛΑ!!!Τα έχουμε ανάγκη!!!


Ο λόγος που δεν έχω γράψει για τόσο καιρό,άγνωστος!Ίσως δεν είχα τί να πω.Ίσως είχα,αλλά δεν ήξερα πως!Σημασία έχει ότι επέστρεψα!(όχι δεν είναι απειλή προς Θεού!).

Ένας άλλος λόγος είναι ότι μου δίνεται η ευκαιρία να αναφερθώ σε μερικά highlights των ημερών που πέρασαν.Καλές οι γιορτές..πολύ φαγητό(ελπίζω η διαιτολόγος να μη με τιμωρήσει έτσι ώστε να χτίσω ένα εργοστάσιο στη ΦΑΓΕ),πολύ ποτό..πολύς κόσμος..αγαπημένος κόσμος..πολλές φωτγραφίες..πολλές έξοδοι.

Θα αναφερθώ σε δυο εξόδους γιατί πραγματικά αξίζουν:

1.Πέρασα το βράδυ της παραμονής της πρωτοχρονιάς(μετά την αλλαγή προφανώς)μαζί με την ΥΠΕΡΟΧΗ παρέα μου,σε ένα μαγαζί στην Πανόρμου,ονόματι "Αδιαχώρητο".Ωραίος χώρος,πολύ καλή εξυπηρέτηση και πολύ πολύ καλό πρόγραμμα!Απόδειξη ότι ήταν γεμάτο αλλά και το ότι φύγαμε κυριολεκτικά στο κλείσιμό του!Ωραία φάση να πάιρνεις μετρό και το πρώτο λεωφορείο της μέρας(και της χρονιάς!)στις 8 το πρωί!Αν σας δοθεί η ευκαιρία,να το επισκεφθείτε πάραυτα!
Πληροφορίες για το μαγαζί θα βρείτε στη σελίδα που υπάρχει στο internet:Αδιαχώρητο

2.Την Παρασκευή το βράδυ,βρέθηκα σε έναν υπέροχο χώρο,στον οποίο φιλοξενούταν ένα πολύ ωραίο και παρείστικο πρόγραμμα.Ο χώρος είναι το γνωστό,γενικά,Όνομα του Ρόδου στην Καλλιθέα.To πρόγραμμα το είχε αναλάβει η γνωστή πλέον φωνή που ακούει στο όνομα,Ραλλία Χρηστίδου.Ως προς το χώρο,μικρός σχετικά,αλλά ζεστός.Καλή οπτική από κάθε θέση καθώς το stage αν και μικρό,είναι υπερυψωμένο,καλή εξυπηρέτηση και αρκετά άμεση.Γύρω στις 12,η Ραλλία πήρε την κιθάρα της και ανέβηκε στη σκηνή.Με τραγούδια δικά της και όχι μόνο,κατάφερε να τηρήσει την υπόσχεση που μας έδωσε όταν μας καλωσόρισε ότι "θα κάνω ό,τι μα ό,τι καλύτερο μπορώ για να περάσουμε υπέροχα απόψε".Μεταδίδοντας συνεχώς αισόδοξα μηνύματα και πολλή πολλή θετική ενέργεια,τόσο μέσα από τα τραγούδια όσο και μέσα από τα σχόλια της κατά τη διάρκεια του προγράμματος,μας χάρισε 4 περίπου ώρες γεμάτες διασκέδαδη και κέφι!Το clue της βραδιάς,η πολλή εύστοχη-για μενα-παρουσία της Σοφίας Βογιατζάκη!Ευχάριστη,με χιούμορ παρουσίασε μόνη της αλλά και μαζί με τη Ραλλία κάποια σκετσάκια τα οποία σχολίαζαν τόσο την κοινωνικοπολιτική όσο και την οικονομική επικαιρότητα αλλά και τις ίδιες τις ανθρώπινες σχέσεις.Μου άρεσαν οι εναλλαγές που έκανε μεταξύ χιούμορ και δράματος και γενικά,μου άρεσε που υπήρχε στο πρόγραμμα σαν μια διαφορετική "νότα",στο πεντάγραμμο της υποκριτικής πάντα!Τραγούδια όπως "η συγκέντρωση της ΕΦΕΕ" ,"η μπαλάντα του κυρ-Μέντιου" κ "Ζεϊμπέκικο" έδωσαν μια πιο αγωνιστική φωνή και η ανταπόκριση του κόσμου ήταν ισάξια όπως και στο δεύτερο πρόγραμμα σε τραγούδια όπως "Ικαριώτικο","Νύχτα στάσου","σε βλέπω στο ποτήρι μου" ή ακόμη και στο "σφύριξε χαρούμενα μπορείς"!Το πρόγραμμα έκλεισε με πολύ θερμό και δυνατό χειροκρότημα και στις δυο,με ευχές για καλή χρονιά και με "απαίτηση" του κοινού από τη Ραλλία για ένα ακόμη τραγούδι.Έτσι,με την υπέροχη φωνή της,μας χάρισε το ρεφρέν από το "μην τον ρωτάς τον ουρανό",του μεγάλου μας,Χατζηδάκι.

Ως φαν της Ραλλίας από παλιά θα φανώ μεροληπτικότατη και θα πω ότι πέρασα πραγματικά,ΥΠΕΡΟΧΑ.Αντικειμενικά,ωστόσο,δε γίνεται να μην περάσει κάποιος καλά με μια τόσο σπουδαία φωνή,ένα τόσο φρέσκο,δροσερό και επίκαιρο πρόγραμμα,με μια Ραλλία να προσφέρει απλόχερα τη ζωντάνια και την ενέργειά της!Πιο ώριμη φωνητικά και κινησιολογικά πιστεύω ότι αποζημίωσε και με το παραπάνω το κοινό της!Χαίρομαι που υπάρχει στο χώρο,όχι μόνο επειδή έχει αδιαμφισβήτητα καλή φωνή ή επειδή έχει ουσιαστικές μουσικές γνώσεις,αλλά και επειδή σέβεται τους ανθρώπους που δίνουν τα χρήματά τους,για να την ακούσουν.Επικοινωνιακή,άμεση και απίστευτα προσιτή,ανταποκρίνεται στην αγάπη του κόσμου,χωρίς βεντετισμούς και άλλες τέτοιες αηδίες και εξασφάλισε για το κοινό της χαμηλές τιμές,τόσο για το χώρο στον οποίο εμφανίστηκε,όσο και για τη νέα της δουλειά!Αν πετύχετε οποιαδήποτε εμφάνισή της,να την επισκεφθείτε ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ!Σίγουρα θα περάσετε ένα όμορφο βράδυ!!!!

Τέλος,κάτι που ίσως είναι κομμάτι νέο στην Ελλάδα ή τουλάχιστον,μη δοκιμασμένο,είναι ότι καταφέρνει να "αντιμετωπίσει" λιγάκι την πειρατεία,προτείνοντας έναν νέο τρόπο αγοράς cd.Διαδικτυακά και μόνο!

                                                   Αυτά-προς το παρόν-!
                                                         Καληνύχτες!

ΥΣ:πληροφορίες για τις εμφανίσεις της Ραλλίας,θα βρείτε στην επίσημη σελίδα της στο facebook,την οποία και χειρίζεται η ίδια:ΡΑΛΛΙΑ ΧΡΗΣΤΙΔΟΥ και πληροφορίες για τη νέα της δουλειά και για τον τρόπο αγοράς θα βρείτε εδώ:ΣΤΗΝ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΠΛΕΥΡΑ

Παρασκευή 25 Φεβρουαρίου 2011

Xωρις λογια..(πολλα)

Και πάλι έχει περάσει πολύς καιρός χωρίς να γράψω..εδώ τουλάχιστον.


Ίσως γιατί δεν αλλάζει κάτι..ή μάλλον αυτό που αλλάζει κατά καιρούς δεν είναι ποτέ αρκετό..ή μάλλον όσο αρκετό θα ήθελα εγώ να είναι..Τί γίνεται όταν φοβάσαι να είσαι ειλικρινής με τον εαυτό σου;Λες ψέματα.Ναι..προφανώς..το θέμα είναι ότι λες ψέματα σε όλους για να μπορέσεις να πείσεις και τον ίδιο σου τον εαυτό..και όπως πάντα το ένα ψέμα φέρνει το άλλο...και καταλήγεις να ζεις σε μια "πλασματική" πραγματικότητα στην οποία ό,τι βιώνεις και ό,τι αισθάνεσαι δεν είναι ειλικρινές.Για σενα.Οι άλοι δεν ξέρουν..ή δεν καταλαβαίνουν..ή δε νοιάζονται.Ποιος νοιάζεται όταν έχει την δική του μικρή ευτυχία..για τον άλλο;Κανείς.Γιατί όταν έχεις μια μικρή ευτυχία(ναι ξέρω δεν υπάρχει "ευτυχία" εξ ολοκλήρου..και η δική μου άποψη ταυτίζεται στο <<η ευτυχία είναι στιγμές>>..προφανέστατα.),δεν σε νοιάζει τί ή πώς ζει ο άλλος.Είναι άδικο.Αλλά έτσι είναι οι άνθρωποι πια.Εγωκεντρικοί και αδιάφοροι.


Και όμως..τώρα που κάτι αλλάζει στη ζωή μου,δεν μπορώ να είμαι ειλικρινής με τον εαυτό μου.Ο λόγος;Οι αναμνήσεις.Τί θα απογίνουν όλες αυτές οι αναμνήσεις;Ξαφνικά θα πρέπει να θαφτούν.Έχουν ήδη θαφτεί τόσες..δεν ξέρω αν μπορώ να κάνω το ίδιο για ακόμη μια φορά.Το τελευταίο που κρατούσε την κλωστή με το παρελθόν,ήταν αυτό.Ναι.Το σπίτι.Και τώρα και αυτό,αλλάζει.Που σημαίνει κανένας δεσμός με το "πριν",πια.Οπότε..επιστράτευση χαράς!Γιατί υπάρχουν και άνθρωποι που τους αξίζει και ποια είμαι εγώ που θα τους το στερήσω;


Απ'τη μια είναι καλό..αλλά είναι και δύσκολο..ειδικά όταν μέσα σ αυτό το "πριν" κάποτε έκλεισες όλη σου τη ζωή.Βέβαια,η ζωή αυτή δεν υπάρχει πια.Δεν είμαι σίγουρη αν υπάρχει γενικά "ζωή" και όχι τόσο,εκείνη η οπτική της.Αλλά όπως είπα και πριν,οι αλλαγές και τα πράγματα στη ζωή μας δεν έρχονται πάντα όπως τα σκεφτόμαστε ή όπως τα θέλουμε.


Το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να τα δεχτούμε,αβίαστα.Εγώ τουλάχιστον.'Οσες φορές προσπάθησα να αλλάξω κάτι από μόνη μου,δε βγήκε σε καλό.Κουράστηκα.Έτσι,έπαψα να προσπαθώ.Ας ελπίσω ότι αυτή η αλλαγή,θα φέρει κάτι καλο.Άλλωστε,η ελπίδα..είναι και ήταν πάντα η εύκολη λύση...πάντα...

Δευτέρα 13 Σεπτεμβρίου 2010

Διαβάζοντας ξανά,κάτι αγαπημένο...

Πάει καιρός που έγραψα.Ίσως δεν είχα τί να πω.Ίσως να τα έχω πει όλα.Ίσως να μην αντέχω να γράφω πια γιατί ξέρω,ότι μόνο μέσα από το γράψιμο μπορώ να έρχομαι σε επαφή με σκέψεις και συναισθήματα που έχω καλά κρυμμένα από όλους.Επειδή με το γράψιμο όμως πρέπει να τα αντιμετωπίζω πάντα μόνη μου..αποφεύγω να γράφω συχνά.


Διάβασα πάλι τις προάλλες το αγαπημένο μου ποίημα.Κάπου γράφει:

"πια δεν έχω τίποτα άλλο
μες τους τέσσερις τοίχους , το ταβάνι , το πάτωμα...να φωνάζω από σένα και να με χτυπά η φωνή μου,να μυριζει από σένα και ν'αγριεύουν οι ανθρωποι... επειδή το αδοκίμαστο και το απ'αλλου φερμένο
δεν τ'αντέχουν οι άνθρωποι κι είναι νωρίς , μ'ακούς
είναι νωρίς ακόμη μες τον κόσμο αυτόν αγάπη μου
να 
μιλώ για σένα και για μένα..."
[Οδ.Ελυτης,Μονογραμμα]


Μου φέρνει πάντα στο μυαλό ανακατεμμένες σκέψεις...διάφορα,ασυνάρτητα μερικές φορές, μεταξύ τους λόγια..και κυρίως διάσπαρτα συναισθήματα.Τελικά,όντως,αυτοί οι άνθρωποι μπορούσαν με 10 γραμμές να μιλήσουν ταυτόχρονα στην καρδιά και την ψυχή σου..χωρίς να χρησιμοποιούν ιδιαίτερα περιζήτητο λεξιλόγιο.Λόγια απλά,άρτια τοποθετημένα όμως δίπλα ώστε να δίνουν ένα σπουδαίο νόημα.Γιατί όπως είναι κοινώς γνωστό,πάντα το απλό είναι και το ωραιότερο.
Διαβάζω και ξαναδιαβάζω το συγκεκριμένο σημείο(που είναι και το αγαπημένο μου)και νιώθω ότι τα έχω πει εγώ..ή καλύτερα τα έχω βιώσει αυτά τα λόγια.Ναι.Ποτέ δεν πίστευα στις ατελείωτες λογοτεχνικοεπιστημονικές αναλύσεις των πεζών πόσο μάλλον των ποιημάτων.Ένα ερωτικό ποιήμα που γράφτηκε από καποιον ερωτευμένο μέσα στην απελπισία του,στην απόγνωσή του,στην ανάγκη του να εκφράσει αυτό που νιώθει,μέσα στην ερωτική του διάθεση εν τέλει.Ο έρωτας εξ άλλου δεν έχει συγκεκριμένο βιωματικό τύπο.Ο καθένας τον δέχεται,τον αναγνωρίζει και τον ζει διαφορετικά,σύμφωνα με το χαρακτήρα,τα πιστεύω και τον τρόπο ζωής του.Επομένως,δεν μπορεί κάποιος να καθορίσει τί θα σκεφτώ εγώ που θα διαβάσω ένα ερωτικό ποίημα ή ένα ερωτικό κείμενο...και κατ'επέκταση όλες οι ερμηνείες είναι ενδεχομένως σωστές.Δεν καταλαβαίνω γιατί θα πρέπει ένας στίχος από τους παραπάνω πχ να υπόκειται σε συγκεκριμένη ερμηνεία...εξ άλλου,ο ποιητής προφανώς το έγραψε εξ αιτίας των δικών του σκέψεων και συναισθημάτων.Δεν μπορώ να φανταστώ ότι την ώρα που το έγραφε σκεφτόταν κάτι άλλο πέρα από το πρόσωπο που αγαπούσε ή από το πώς ένιωθε κάθε φορά που το έβλεπε ή που το σκεφτόταν.Οπότε,το έγραψε για τον εαυτό του και για το συγκεκριμένο πρόσωπο.Άρα,ο οποιοσδήποτε που θα το διαβάσει είτε βιώνει κάτι παρόμοιο είτε όχι θα μπει στη διαδικασία να το συνδυάσει με τη δική του ζωή,με τη δική του αγάπη,με το δικό του τρόπο ζωής και φυσικά με το δικό του τρόπο να ερωτεύεται και αυτό δεν καθορίζεται από κανέναν άλλο.

Όταν είσαι μόνος,όπως εγώ τώρα,καθισμένος στο αγαπημένο σου μέρος,ακούγοντας το αγαπημένο σου τραγούδι(όποιου είδους μουσικής φαν και αν είσαι) και μπαίνεις στη διαδικασία ενός τέτοιου αριστουργήματος δεν μπορεί κανένας μελετητής,κανένας ειδικός να σου καθορίσει τί και πώς θα το αντιμετωπίσεις.Εσύ,διαβάζοντάς το,αφήνεις την ψυχή σου να ξετυλίγει διάφορα συναισθήματα...κρατάς αυτά που πιστεύεις ότι σύμφωνα με τα βιώματά σου θα ταίριαζαν για να ντύσουν ένα τέτοιο κείμενο και αφήνεις για κάποιο άλλο,τα υπόλοιπα.Κάτι τέτοιο προσπαθώ να κάνω και εγώ τώρα διαβάζοντας ξανά και ξανά αυτό το έργο.Ίσως επειδή μου θυμίζει τόσα πολλά.Ίσως επειδή κάποτε μέσα από αυτό μπορούσα να σε νιώθω κοντά μου.

Τώρα αυτό που μπορώ να κάνω,είναι κάθε φορά που το διαβάζω να νιώθω ότι δεν μου έχει μείνει τίποτα.Ενώ ξέρω ότι δεν είναι έτσι.Έχω σχεδόν ό,τι ενδείκνυται να έχει ένας άνθρωπος ώστε να μη θεωρείται,αχάριστος.Και όμως.Νιώθω κενό.
Νιώθω ότι απλά βρίσκομαι ανάμεσα σε ένα πάτωμα,έναν τοίχο και ένα ταβάνι...που μοιάζουν απροσπέλαστα και όμως κάθε φορά έχω μια περισσή άνεση,με την οποία και τα προσπερνώ.
Νιώθω ότι απλά φωνάζω για μενα,για σενα,για κάτι..και η φωνή μου χάνεται...γυρίζει πίσω σε μενα..και με "χτυπάει"..και ο πόνος της φωνής που χάνεται κάθε μέρα και από λίγο,είναι ίδιος με τον πόνο της σφαίρας που διαπερνάει κάποιο ζωτικό όργανο,καθιστώντας αδύνατη την επαναφορά του..άρα καθιστώντας αδύνατη και την ίδια τη ζωή.

Καλύτερα να μη θίξω το "αδοκίμαστο" ή το "απ'αλλού φερμένο".Θα κρατήσω τη γνώμη μου γι'αυτό μόνο για μενα.Όχι επειδή φοβάμαι ή κάτι τέτοιο,απλά πιστεύω ότι κάποια πράγματα οφείλεις να τα χαρίζεις στον εαυτό σου.Δεν ξέρω αν ήταν ποτέ νωρίς.Δεν θα το μάθω.Πιστεύω όμως,ότι δεν υπάρχει χρονικός περιορισμός σε έναν έρωτα(γενικά πολλά στον έρωτα δεν έχουν σημασία,απλά ο άνθρωπος είναι πολύ λίγος και αδύναμος μπροστά του για να μπορεί να το συνειδητοποιήσει)...για να κλείσω όμως σιγά σιγά γιατί θεωρώ ιεροσυλία να προσπαθώ να εξηγήσω πως με κάνει να νιώθω ένα κείμενο τέτοιου βεληνεκούς,οφείλω να παραδεχτώ(για μενα..έχω πάψει να κάνω πράγματα για άλλους)ότι ήταν πολύ νωρίς όταν κατάλαβα ότι θα μπορούσα να σε έχω ακόμη κοντά μου(και να μιλάω ακόμη "για σενα και για μενα" χωρίς να λαμβάνω υπ'όψιν τους παράγοντες: "άνθρωποι" και "κόσμος"),ήταν όμως,προφανώς,πολύ αργά όταν αποφάσισα να το μοιραστώ μαζί σου.

ΥΓ:(όσο εγωιστικό και ιερόσυλο φανεί)πόσο θα ήθελα να μπορούσα να γράψω κάτι σαν αυτό...!!!!!
ΥΓ2:τίποτα από αυτά δεν έχει σημασία πια.Αυτό όμως,δεν αναιρεί το γεγονός ότι αυτό το κείμενο ήταν και θα παραμείνει απροσδιόριστα και πολύ παράξενα δεμένο με δυο ζωές που χωρίς να έχουν τίποτα απολύτως κοινό,συνυπήρξαν με τους δικούς τους όρους και τα δικά τους όρια σ'αυτό το "ακαθόριστο" που είχαν εν αγνοία τους δημιουργήσει..


Τετάρτη 7 Ιουλίου 2010

Ίδια και διαφορετικά μαζί...

Το ίδιο καράβι,ο ίδιος ήλιος-αυτός ο ανατέλλων που δείχνει καθαρά το χρυσάφι της θάλασσας-,η ίδια διαδρομή...όλα ίδια και όλα συγχρόνως τόσο διαφορετικά.
Μοιάζουν όλα διαφορετικά,όταν έχει αλλάξει έστω και κάτι μικρό...τόσο μικρό όσο το μέγεθος των ματιών σου...και είχαν αλλάξει πολύ..τότε.
Και τότε ήταν που άλλαξα και και εγώ ό,τι μέχρι τότε πίστευα για τους ανθρώπους.
Έπαψα να δένομαι,έπαψα να δίνομαι..και άρχισα να φοβάμαι...και να ψάχνομαι...για κάτι λάθος,για κάτι αχάριστο(όπως το κάθε τι που υπήρχε σε σενα..)..ώσπου κατάλαβα..ότι υπάρχουν άνθρωποι που νοιάζονται πραγματικά γι'αυτό που είσαι...και όχι γι'αυτό που "βλέπουν" σε σενα ή αυτό που θα πάρουν από σενα όσο βρίσκονται κοντά σου.
Εξ άλλου,όπως διάβασα κάπου,ένας μεγάλος θεατρικός συγγραφέας ο Μολιέρος(αμφιβάλλω αν τον ξέρεις!)είπε κάποτε:"οι άνθρωποι στις σκέψεις είναι ίδιοι,στις πράξεις είναι που διαφέρουν".
Που σημαίνει ότι τα λόγια όσο "περίτεχνα" και να έχει κάποιος τη δυνατότητα να τα χρησιμοποιεί(και δεν εννοώ γραμματικά ή λεξιλογικά περίτεχνα βεβαίως) ώστε να φαίνονται διαφορετικά από των άλλων...δυστυχώς είναι και θα παραμένουν απλώς λόγια,λέξεις συμβατικά τοποθετημένες η μια κοντά στην άλλη για να αποδώσουν ένα νόημα όπως θέλει αυτός που ακούει,να πάρει....τίποτα περισσότερο.
Όταν πασχίζεις να δείξεις τη διαφορετικότητά σου έναντι άλλων ανθρώπων καν'το με το έργο σου,με τις κινήσεις,με τις πράξεις σου.Η ίδια πράξη από διαφορετικούς ανθρώπους είναι ΠΑΝΤΑ διαφορετική!!
ΤΑ ΙΔΙΑ ΛΟΓΙΑ ΑΠΟ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΑ ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΛΟΓΙΑ...
Εσύ μπορούσες όμως να συνδυάζεις το "ίδια" και το "διαφορετικά"...όπως τότε.
Τα λόγια σου ήταν ίδια..τα μάτια σου όμως,τόσο παράξενα διαφορετικά.Σαν ξένα.Λες και δεν τα είχα ξανακοιτάξει ποτέ μου...
Αυτές είναι σκέψεις που έκανα καθώς γύριζα από μια γνωστή και πολύ πολύ αγαπημένη μου διαδρομή(κάποτε και δική σου..)σύντομη,με ηρεμεί όμως τόσο πολύ..γιατί μπορεί να είναι ΙΔΙΑ κάθε φορά,όμως εγώ νιώθω ότι κάθε φορά είναι ΤΡΟΜΑΚΤΙΚΑ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΗ από την προηγούμενη....

Παρασκευή 4 Ιουνίου 2010

"Πώς ο χρόνος(!!)τα αλλάζει όλα!"






ΜΟΥ ΕΛΕΙΠΕΣ. 
Κάθε μέρα περισσότερο.Δε μπορούσα να το αντέξω.Δε μπορούσα να το συνειδητοποιήσω,δε μπορούσα να το σταματήσω.Έψαχνα να βρω τον τρόπο,μάταια.Δεν υπήρχε.Και μετά ήρθε το κενό.Ένα μεγάλο κενό στην ψυχή,μια μεγάλη πληγή στην καρδιά."Ποτέ",έλεγα."Δε θα με πληγώσει ποτέ..."έτσι έλεγα και προσπαθούσα να το πιστέψω.Ποτέ...Δεν το πίστεψα,ποτέ.


ΜΟΥ ΕΛΕΙΨΕΣ.
Πάει καιρός από τότε που άκουσα τη φωνή σου..είχε αλλάξει,ο τόνος.Ήταν ξανά ήρεμη.Ξανά γλυκιά.Ήσουν ξανά εσύ.Δεν το παραδέχτηκα ποτέ όμως,μου άρεσε.Δεν μου αρκούσε.Απλώς,μου άρεσε.Μιλήσαμε ξανά.Ξανά κρυφά-είχαμε συνηθίσει εξ άλλου.Είπες "θέλω να σε δω".Το πίστεψα...Δεν το εννοούσες.


ΜΟΥ ΛΕΙΠΕΙΣ.
Περίεργο ε;Και όμως.Είναι φορές που θα ήθελα να είσαι κοντά μου.Αυτός ο αέρας εκτός από 
καλοκαίρι,θυμίζει και εσένα.Πολύ.Στην αρχή προσπαθούσα να αγνοήσω αυτή τη σκέψη.Ανόητο.Το κατάφερα,μόνο για λίγο.Θα το καταφέρω,για μενα.Μια φορά,για μενα.Ήταν ένα καλοκαιρινό βράδυ-σαν το σημερινό-που ήμασταν μαζί και μοιραζόμασταν όνειρα και ελπίδες και ένα καλοκαιρινό βράδυ που αποφάσισες ότι δε χωράω στη ζωή σου.Δε θυμάμαι τα λόγια σου-ούτε καν τη φωνή σου.Θυμάμαι μόνο κλάμα,θλίψη,κενό,κόκκινα μάτια και μια άλλη φωνή-πολύ πιο αγαπημένη και αδικημένη εξ αιτίας σου-να λέει παρήγορα λόγια.Και όμως,είναι φορές που κοιτάζω το κινητό μου και θα ήθελα να έχω ένα μνμ σου.Δε ζήτησα ποτέ τίποτα που δεν μπορούσες να δώσεις.


ΘΑ ΜΟΥ ΛΕΙΠΕΙΣ.
Ίσως.Δεν το ξέρω.Προς το παρόν,ξεπερνάω με γρήγορο ρυθμό αυτό το απαίσιο συναίσθημα της απουσίας και μου αρέσει.Μου παίρνει χρόνο,βέβαια.Λιγότερο πάντως,από τον ψεύτικο χρόνο που πέρναγα κοντά σου.Κάποτε,είχες διαβάσει κάτι που είχα γράψει(μέσα σε ένα γνωστό ποιητικό αριστούργημα).Τότε,το εννοούσα-χαίρομαι που ΣΙΓΟΥΡΑ δεν το θυμάσαι.Μου επαληθεύει πιο εύκολα ότι δεν κατάλαβες ποτέ σου.Χαίρομαι!Χαίρομαι,γιατί τώρα δεν το εννοώ.


Κάποια στιγμή θα ξαναβρεθούμε....τότε θα εύχεσαι να μη με είχες συναντήσει ποτέ.

Τετάρτη 26 Μαΐου 2010

"Τύψεις...."

Δύσκολος τίτλος.Προκαθορίζει ένα περιεχόμενο ένοχο...μια σκέψη ένοχη...μια πράξη ένοχη..
Ποιος κρίνει όμως κάτι ή κάποιον ως "ένοχο" ή μη; Ποιος καθορίζει τί λάθος πράττεις,λες ή σκέφτεσαι ώστε να θεωρείσαι "ένοχος";
Και αν και υπάρχουν περιπτώσεις που έχουν αυτό το χαρακτηριστικό επειδή κάποιος άλλος τους το πρόσθεσε...(πάντα κάποιος άλλος..πάντα αυτός ο άλλος ήταν που με κράταγε πίσω...)ωστόσο υπάρχουν και οι περιπτώσεις κατά τις οποίες μπαίνεις μόνος στη διαδικασία να κρίνεις τον εαυτό σου,τα λόγια σου,τη σκέψη σου..."Αυτοαναιρείσαι" και "αυτοκαθορίζεσαι" κάθε στιγμή...όπως είπε ένα δικό μου άτομο.Ναι..και όλα αυτά επειδή υπάρχει πιθανότητα να νιώθεις αυτό το απαίσιο συναίσθημα της ενοχής.Απαίσιο πραγματικά.Νομίζεις ότι για όλα φταις ακόμη κ αν δεν τα προκάλεσες εσύ,θεωρείς ότι προκαλείς ακόμη και με τον τρόπο που καταναλώνεις το οξυγόνο που θεωρητικά αναλογεί σε κάθε ανθρώπινη ύπαρξη αυτού του -κατά τα άλλα άνευ σημασίας-πλανήτη.
Δεν είναι έτσι.Το ξέρεις.Αλλά έτσι νιώθεις.


Ξαφνικά ενώ εσύ πετάς στο σύννεφο που τυπικά καλείται "ευτυχία"(ουτοπία για μενα καλύτερα) νιώθεις να καίνε το κορμί σου φωτιές...Σηκώνεις τα μάτια και αντικρίζεις βλέμματα.Απορίας,κυνισμού,ειρωνείας,συμπόνοιας,κακίας...τα οποία όχι μόνο τα αντιμετωπίζεις έτσι-δεν έχεις εξ άλλου περιθώρια για κάτι διαφορετικό-αλλά στην ουσία προφανώς και είναι πολύ χειρότερα από όσο μπορείς να φανταστείς.Και όχι για κανένα σπουδαίο λόγο,έτσι.Επειδή τους είναι δύσκολο να κάνουν αυτό που έκανες εσύ "κάθε στιγμή".Δεν έχουν μπει ποτέ στην διαδικασία αυτή,όχι επειδή δεν τους δόθηκε η ευκαιρία.Πάντα στους ανθρώπους δίνεται αυτή η ευκαιρία...της "αυτοδιόρθωσης",αν μπορώ να χρησιμοποιήσω λίγο πιο μεταφορικά τη λέξη αυτή.Λίγοι την παίρνουν.Και ακόμη λιγότεροι καταφέρνουν να την κερδίσουν.
Εγώ δεν ξέρω αν ήμουν ή αν είμαι μια από αυτές.Δεν μπορώ ακόμη να καταλάβω που υπήρξα "ένοχη"...Γιατί σ αυτή την περίπτωση το "ένοχη" έχει δυο εκδοχές.Σε σχέση με σενα-με εμας κατ'επέκταση-και σε σχέση με τους υπόλοιπους.Ναι ξέρω τί θα πεις.Να μην υπολογίζω τους υπόλοιπους.Έτσι έλεγες πάντα..Αχ αυτό το "πάντα" σου...δυστυχώς θα υπάρχει για "πάντα".


Πάντως δεν βρήκα κάτι για το οποίο θα έπρεπε να νιώθω τύψεις..να νιώθω ένοχη.Δεν ξέρω εσύ τί νόμιζες ή τί πίστευες ότι θα νιώσω..πάντως αυτό είναι το μοναδικό συναίσθημα που δεν μου δημιούργησε η φυλακή σου.Μη ρωτήσεις γιατί φυλακή.Στη φυλακή βάζουν τους ένοχους έτσι δεν είναι;Άρα εσύ που με έκλεισες σε μια τόσο "όμορφη","τρυφερή"(τα εισαγωγικά γιατί έτσι νόμιζα...ή μάλλον έτσι ήθελες ΕΣΥ να πιστεύω...)φυλακή με θεωρούσες ένοχη για κάτι...


Που σημαίνει ότι εγώ θα πρεπε να νιώθω τύψεις.Τελικά,τίποτα από τα δυο δεν κατάφερες.
Δεν ήταν αυτά που με προκάλεσες να νιώσω.Αντιθέτως,πολύ πιο ισχυρά και πολύ πιο άσχημα πράγματα καλλιέργησες στην ψυχή μου..τόσο πολύ που νομίζω ότι αυτή η απεριόριστη αγάπη,αφοσίωση και πίστη σε σενα(σε μας)όχι μόνο περιορίστηκε αλλά θα έλεγα καλύτερα ΕΚΜΗΔΕΝΙΣΤΗΚΕ....
Για το μοναδικό που νιώθω "τύψεις" είναι για το ότι έμεινε πίσω η ζωή μου...και αυτό γιατί την είχα απλώσει μπροστά στα πόδια σου..να την πατάς...όπως πατάς ένα χαλί.Όσο το πατάς,δεν μπορείς και να το μετακινήσεις.Ακριβώς αυτό.Τώρα όσο γελοίο κ αν φαίνεται το "χαλί τινάχτηκε" και άρα η ζωή μου προχώρησε..


"Τύψεις"που όσο περνάει ο καιρός νιώθω ότι τελικά ίσως και να ναι πολύ εύκολο από την αγάπη να περάσεις στην αδιαφορία και από κει στην αιώνια λήθη.