Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Πέμπτη 12 Ιανουαρίου 2012

Πολλά και αδιάφορα!!!!!

 Και ναι!Η μεγάλη της διαιτολόγου....μερα,έφτασε!Δυστυχώς!Για μενα,για τη ζυγαριά..για όλους!Εντάξει πια δεν έχω γίνει και υποψήφια παλαιστής σούμο,αλλά ένα-δυο κιλάκια λόγω Χριστουγέννων...δε θα πω επιβάλλονται..θα πω απλά..ήρθαν..ακάλεστα!

 Από αύριο και πάλι πίσω στην πείνα..καλά ήμασταν δυο βδομάδες...τώρα...το στομάχι όχι απλά στην  πλάτη...ούτε και αυτό ξέρει πού θα πάει απ'την πείνα!Το καημενούλι!Αλλά τί να κάνουμε!Βλέπεις δε γεννηθήκαμε όλες δίμετρες,θεές,αδύνατες με σώμα πού όσο και να φάει ΔΕΝ ΠΑΧΑΙΝΕΙ!

 Τώρα που το σκέφτηκα,όλα τα ωραία ή θα παχαίνουν ή θα σκοτώνουν ή θα είναι ακριβά!ΑΜΑΝ ΠΙΑ!Εκνευρίζομαι απίστευτα,όταν μου λένε ψέματα..απίστευτα όμως.Νομίζω ότι η ειλικρίνεια είναι το ΠΑΝ σε κάθε είδους σχέση.Σε ένα ωραίο πακετάκι με την επικοινωνία.Αν δεν υπάρχουν αυτά τα δυο "σ' ένα υπέροχο βαλιτζάκι" δεν υπάρχει σχέση.Για μένα,έστω.Δεν είναι ωραίο να νιώθεις ότι ο συντροφός σου ή ο φίλος σου,σε κοροϊδεύει μες στη μούρη σου.Πώς να το κάνουμε,δηλαδή.Ειδικά,όταν αυτό γίνεται απανωτά μέσα σε 3 μέρες!Μια αγανάκτηση θα τη νιώσεις δε μπορεί!
 
  Δε βαριέσαι!Και τί θα κάνεις;Ε,απλά κάποια στιγμή θα πεις αυτό που λένε και οι ηθοποιοί στο φουαγιέ,όταν πας να τους δώσεις συγχαρητήρια για την παράσταση: "ευχαριστούμε πολύ,καλη σας νύχτα!".Μόνο που δε θα υπάρχει το "να μας ξανάρθετε!".Πλάκα-πλάκα ΠΑΝΤΑ ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΤΟ ΠΩ ΑΥΤΟ!Βέβαια δεν είμαι ηθοποιός(ακόμη!)..οπότε..εύχομαι να μη χαλάσει η φαντασίωση και χρειαστεί να ξοδέψω  την ατάκα σε άκυρη φάση...

Αυτά που λέτε,λοιπόν.Δεν έχω κάτι άλλο συγκλονιστικό να μοιραστώ,δυστυχώς.Προσπαθώ να ξεκινήσω διάβασμα(2 μαθήματα και πτυχίο!) και την έρμη την εργασία των Λατινικών.Ελπίζω να το καταφέρω μέσα στις επόμενες μέρες!
Το βράδυ θα το περάσω σε μια μπυραρία εδώ κοντά,το γνωστό και ως "στέκι" της παρέας μου,με την παρέα μου προφανώς.
Εύχομαι να έχετε ένα όμορφο βράδυ,χωρίς ψέματα,χωρίς απογοητεύσεις και κυρίως χωρίς νεύρα!

Θα χάσω και τους "ΒΑΣΙΛΙΑΔΕΣ" σήμερα!Ξέρω..livemovies.gr!Σταθερές αξίες!

                                                 Αυτά από μενα,
                                                   Πολλά φιλιά!
                                                   

Τρίτη 10 Ιανουαρίου 2012

Του παλαβού...

Αχ..καλησπέρες και πάλι!!!
Λοιπόν..το σ-κ τ λες καλό.Disco party το Σάββατο..λύσσα μαύρη με τους χορούς και την Κυριακή σπίτι..τα ίδια...και το βράδυ ένα γρήγορο γαλλικό καφέ να δω δυο φίλους και μετά..τίποτα..κάποιος αποφάσισε να νευριάσει μαζί μου..εντάξει καιρός ήταν!Μου τα χρωστάει μάλλον,επειδή εγώ αρχικά τα λεγα μαζεμένα!Έλα όμως που αποδείχθηκε ότι είχα περισσότερο δίκιο απ'ό,τι είχα κ εγώ η ίδια σκεφτεί μέσα στον εγωισμό μου!Πώς τ'ακούς;
Δε μπορώ καθόλου να βλέπω ανθρώπους να ταλαιπωρούνται από προδοσίες και λόγια εναντίον τους και κακίες και όοοολα αυτά τα συναφή μιας ανούσιας,τελικά,σχέσης(τί είδους σχέσης δεν έχει σημασία τώρα,ας μιλήσουμε για ΜΙΑ ακόμη φορά με γενικολογίες)και να επιμένει εκεί.Να μην κάνει τίποτα για να το αλλάξει ή για να βάλει στη θέση τους κάποια πράγματα.Anyway,ο καθένας ό,τι μπορεί!Εγώ ευτυχώς δεν μπορώ αυτό!Tί μπορείς θα με ρωτήσεις τώρα εσύ;ΕΛΑ ΝΤΕ!Θα σου απαντήσω εγώ!

Α!Το τέλειο!Δουλειά βρήκες;;; ΚΑΛΕ ΚΟΙΤΑ ΣΥΜΠΤΩΣΗ!ΟΥΤΕ ΕΓΩ!!!!Θα καταντήσει ανέκδοτο στο τέλος,περίμενε και θα δεις!Αλλά πρόσεξε,το ανέκδοτο θα είναι αυτός που θα ΕΧΕΙ δουλειά!Γιατί θα είναι απίστευτα περίεργο!

Χθες έβλεπα με μια παρέα,αυτό το black out..ένα έχω να πω...ΕΛΑ ΧΡΙΣΤΕ...ότι δηλαδή,πάει ο κάθε καημένος που δεν ξέρει τί να κάνει για να βρει λεφτά και γίνεται ρεζίλι..(γιατί οι συγκεκριμένοι παίκτες ρεζίλι γίνονται,απόδειξη το γεγονός ότι σίγουρα εκτός από το σπίτι που βρέθηκα εγώ,πολλά μα πολλά σπίτια θα γελούσαν υπερβολικά με αυτά που έβλεπαν )ΚΑΙ ΧΑΙΡΕΤΑΙ ΚΙΟΛΑΣ.Σου λέει εμ νίκησα έναν Α φόβο εμ έγινα πρώτη μούρη!Και έχεις και την αποτυχημένη και κακιά αντιγραφή της Έλενας Ακρίτα στο "Ο πιο αδύναμος κρίκος" να κάνει αστεία τα οποία βρίσκει χαριτωμένα,ΜΟΝΗ ΤΗΣ.Εντάξει,ότι έχουμε τρελαθεί..το φανταζόμουν..αλλά τόσο πολύ..ε όχι ρε παιδιά,δεν το περίμενα!

Δεν έχω κάτι άλλο συγκλονιστικό.Σήμερα παρά το απίστευτο κρύο...πήγα για έναν καφεδάκο στο Μοναστηράκι το πρωί με τις αγαπημένες(απόφοιτες πια,κάποιες)συμφοιτήτριες.Καλή φάση.Παρά το κρύο,ο δρόμος με φόντο την Ακρόπολη,επί των γραμμών του ηλεκτρικού και πάνω από την Αρχαία Αγορά,είναι πάντα γοητευτικός.ΠΑΝΤΑ ΟΜΩΣ και είναι και παντός καιρού!Ναι,λατρεύω το κέντρο της Αθήνας.Υπερβολικά πολύ!Περισσότερο απ τον Πειραιά.

Αύριο δεν ξέρω τί θα γίνει.Δεν έχω καθόλου σχέδια.Μια μέρα πριν ανέβω τη ζυγαριά της διαιτολόγου..............(όχι μαμά,δε θα φάω όλο μου το φαγητό,αλήθεια!).

                                                    Αυτά από μενα!
                                                     Πολλά φιλιά,
                                                     Καληνύχτες!!!!!
ΥΣ:σιχαίνομαι τις κουβέντες και τις οποιεσδήποτε άσχετες και άκυρες και ανούσιες αναφορές σε πρώην...είτε προέρχονται-έστω και κατά λάθος-από μενα,είτε όχι.Ι.Ο.Υ.

Σάββατο 7 Ιανουαρίου 2012

Kαι ψάααξε ψάααξε δε θα τα βρεις!

Και κάπως έτσι λοιπόν φτάνεις σε ένα σημείο,στις 3:59 το χάραμα,να ξεκινάς καινούριο post,ψάχνοντας απεγνωσμένα ένα χαρτάκι rizzla γαλάζιο,για να κάνεις την τελευταία θανατηφόρα σου(ναι καλά,εγώ το γουστάρω!:P)ανάσα,πριν τυλιχτείς στην αγκαλιά του Μορφέα.
 Νεύρα...νεύρα με τα λόγια...νεύρα με όσα δεν έγιναν..νεύρα για μια βαρετή μέρα..νεύρα που δε βρίσκεις το χαρτάκι...πάλι καλά που έπαιξε και εκείνη η συνάντηση στο Γκαράζ και έπαιξε και καμιά παντομίμα γιατί με έβλεπα να λιώνω στα χιονάκια της χαλασμένης μου τηλεόρασης,θεωρώντας ότι βλέπω κάτι ενδιαφέρον.Kαλά,να μη σου συζητήσω το τέλος της σειράς που σου έλεγα...μιλάμε...αυτός που έχει κάνει τη διασκευή...έχει ΤΗ φαντασία..όχι αστεία τώρα...δηλαδή..πες μου ποιός φαντάστηκε ότι η περούκα θα αυτοκτονούσε στο τέλος με τόσο στυλ!Έλα..κανείς;;;;;Μπαααααα!!!Ααφού φαινόταν καλέ!Τι Fear of the dark απ τους ΘΕΟΥΣ(βλ.IRON MAIDEN) της έβαλαν,τί μακιγιάζ τρόμου δεκαετίας '30..το ίδιο αδιάφορο ήταν..δε βαριέσαι!Στεναχωρήθηκα γιατί ήθελα τόσο πολύ να πω αυτό το "ΠΑΡΤΑ ΜΩΡΗ" και μου πήραν τη χαρά!Ευτυχώς που δεν έχω αναμνήσεις τύπου "όταν ήμουν μωρό μου πήραν το παγωτό μέσα απ'τα χέρια" να αναπολήσω και έτσι να ξαναθυμηθώ τραύματα!
  Γενικά,τίποτα σπουδαίο..νεύρα πολλά σήμερα...υπερένταση...τσιγάρα...κρασί....και τελικά,δεν έχω ακόμη διαλέξει με τί από όλα έχω εκνευριστεί περισσότερο.Γιατί,όπως σωστά φαντάστηκες,είχα μια ποικιλία.Έτσι για να μη λέω τη ζωή μου μονότονη!
  Αύριο θα πάω σε γιορτή-party με θέμα disco!Λέω να ντυθώ αναλόγως να μπω σε ένα κλίμα έτσι λίγο πιο τρελό και χαρούμενο!
  ΥΣ:ΤΟ ΠΩΣ ΜΟΥ ΤΗ ΔΙΝΟΥΝ ΤΑ ΤΥΠΙΚΑ ΤΗΛΕΦΩΝΗΜΑΤΑ ΓΙΑ ΕΥΧΕΣ ΑΠΟ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΠΟΥ ΔΕ ΡΩΤΑΝΕ ΟΥΤΕ ΤΙ ΚΑΝΕΙΣ.....ΤΡΕΛΑΙΝΟΜΑΙ!
                                                       
                                                  χαρτάκι δε βρήκα..πάει το τσιγάρο..
                                                               Αυτά από μένα!
                                                                 Καληνύχτες!
                                                            

Πέμπτη 5 Ιανουαρίου 2012

Απολογισμός ημέρας..;;;Μια καμμένη τοστιέρα!

Και να'μαι πάλι λοιπόν,στο τέλος μιας ακόμη,ωραίας και νοσταλγικής μέρας-που ίσως θα'λεγε και κάποιος ποιητής!-Ήσυχα τα πράγματα σήμερα.No έξοδοι,no φωτογραφίες,no ποτά,no ξενύχτι.Mόνο καλή παρέα,ένα παρατραβηγμένα ατελείωτο σίριαλ-εντάξει ας μη γίνω ΤΟΣΟ υπερβολική την Παρασκευή τελειώνει.Είμαι σίγουρη ότι ξέρεις για ποιό σου λέω...έλα,αφού κατά βάθος και εσύ θα δεις έστω κλεφτά την Παρασκευή πόσοι θα μείνουν ζωντανοί επιτέλους,άσε που μπορεί να σου ξεφύγει και κανένα "πάρτα μωρή" όταν δεις την μαύρη καρέ απαίσια περούκα,πίσω από κανένα κάγκελο!-ένα playstation 2 και κάποια παιχνίδια..α!μην ξεχάσω και μια θήκη με καπνό και λίγη sprite...(ω,ναι!αυτό το τέρας με τα μεγάλα μάτια  μέσα στη ντουλάπα μου,έξω απ'το ψυγείο μου,μέσα σε κάθε ντουλάπι  της κουζίνας είναι η δίαιτα..ναι!)
  Το κορυφαίο ήταν ότι ενώ έψηνα ωραιότατα ένα τοστάκι(με μαύρο ψωμί κατά τα άλλα!!)ξαφνικά το καλώδιο της τοστιέρας άρχισε να παράγει κάτι ήχους και ξαφνικά..μπαμ!και σβήσανε σου λέει ΟΛΑ τα φώτα του σπιτιού!Λες και ξανακάναμε το τελετουργικό της πρωτοχρονιάς!Αφού σκέφτηκα να πάω να πάρω την εικόνα,να βγω και να ξαναμπώ με το δεξί!Δε βαριέσαι,τουλάχιστον δεν πάθαμε καμιά ηλεκτροπληξία-το ότι θα μας έσωζε γενικά είναι άλλο!-.Στο ταχυδρομείο πήγα...κλασικά περίμενα κανένα μισάωρο..εντύπωση δεν μου έκανε,αυτά!Καλά,αύριο θα κάνω ένα φαγητό...καλέ Πέμπτη!Στην Αμερική ξεκινά και το Grey's Anatomy.Ε ναι,το παρακολουθώ με μανία και δε ντρέπομαι γι'αυτό!Θα κάνω την καρδιά μου πέτρα κ θα περιμένω μέχρι την Παρασκευή για να το δω.

                                                Αυτά από μενα!
                                                ΚΑΛΗΝΥΧΤΕΣ!

 

Τρίτη 3 Ιανουαρίου 2012

Όνομα του Ρόδου..όνομα και πράγμα!

KAΛΗ ΧΡΟΝΙΑ!!!!!!!!!
Εύχομαι το 2012 να είναι γεμάτο ΥΓΕΙΑ,ΔΥΝΑΜΗ,ΑΝΤΟΧΗ
ΚΑΙ ΠΟΛΛΑ ΧΑΜΟΓΕΛΑ!!!Τα έχουμε ανάγκη!!!


Ο λόγος που δεν έχω γράψει για τόσο καιρό,άγνωστος!Ίσως δεν είχα τί να πω.Ίσως είχα,αλλά δεν ήξερα πως!Σημασία έχει ότι επέστρεψα!(όχι δεν είναι απειλή προς Θεού!).

Ένας άλλος λόγος είναι ότι μου δίνεται η ευκαιρία να αναφερθώ σε μερικά highlights των ημερών που πέρασαν.Καλές οι γιορτές..πολύ φαγητό(ελπίζω η διαιτολόγος να μη με τιμωρήσει έτσι ώστε να χτίσω ένα εργοστάσιο στη ΦΑΓΕ),πολύ ποτό..πολύς κόσμος..αγαπημένος κόσμος..πολλές φωτγραφίες..πολλές έξοδοι.

Θα αναφερθώ σε δυο εξόδους γιατί πραγματικά αξίζουν:

1.Πέρασα το βράδυ της παραμονής της πρωτοχρονιάς(μετά την αλλαγή προφανώς)μαζί με την ΥΠΕΡΟΧΗ παρέα μου,σε ένα μαγαζί στην Πανόρμου,ονόματι "Αδιαχώρητο".Ωραίος χώρος,πολύ καλή εξυπηρέτηση και πολύ πολύ καλό πρόγραμμα!Απόδειξη ότι ήταν γεμάτο αλλά και το ότι φύγαμε κυριολεκτικά στο κλείσιμό του!Ωραία φάση να πάιρνεις μετρό και το πρώτο λεωφορείο της μέρας(και της χρονιάς!)στις 8 το πρωί!Αν σας δοθεί η ευκαιρία,να το επισκεφθείτε πάραυτα!
Πληροφορίες για το μαγαζί θα βρείτε στη σελίδα που υπάρχει στο internet:Αδιαχώρητο

2.Την Παρασκευή το βράδυ,βρέθηκα σε έναν υπέροχο χώρο,στον οποίο φιλοξενούταν ένα πολύ ωραίο και παρείστικο πρόγραμμα.Ο χώρος είναι το γνωστό,γενικά,Όνομα του Ρόδου στην Καλλιθέα.To πρόγραμμα το είχε αναλάβει η γνωστή πλέον φωνή που ακούει στο όνομα,Ραλλία Χρηστίδου.Ως προς το χώρο,μικρός σχετικά,αλλά ζεστός.Καλή οπτική από κάθε θέση καθώς το stage αν και μικρό,είναι υπερυψωμένο,καλή εξυπηρέτηση και αρκετά άμεση.Γύρω στις 12,η Ραλλία πήρε την κιθάρα της και ανέβηκε στη σκηνή.Με τραγούδια δικά της και όχι μόνο,κατάφερε να τηρήσει την υπόσχεση που μας έδωσε όταν μας καλωσόρισε ότι "θα κάνω ό,τι μα ό,τι καλύτερο μπορώ για να περάσουμε υπέροχα απόψε".Μεταδίδοντας συνεχώς αισόδοξα μηνύματα και πολλή πολλή θετική ενέργεια,τόσο μέσα από τα τραγούδια όσο και μέσα από τα σχόλια της κατά τη διάρκεια του προγράμματος,μας χάρισε 4 περίπου ώρες γεμάτες διασκέδαδη και κέφι!Το clue της βραδιάς,η πολλή εύστοχη-για μενα-παρουσία της Σοφίας Βογιατζάκη!Ευχάριστη,με χιούμορ παρουσίασε μόνη της αλλά και μαζί με τη Ραλλία κάποια σκετσάκια τα οποία σχολίαζαν τόσο την κοινωνικοπολιτική όσο και την οικονομική επικαιρότητα αλλά και τις ίδιες τις ανθρώπινες σχέσεις.Μου άρεσαν οι εναλλαγές που έκανε μεταξύ χιούμορ και δράματος και γενικά,μου άρεσε που υπήρχε στο πρόγραμμα σαν μια διαφορετική "νότα",στο πεντάγραμμο της υποκριτικής πάντα!Τραγούδια όπως "η συγκέντρωση της ΕΦΕΕ" ,"η μπαλάντα του κυρ-Μέντιου" κ "Ζεϊμπέκικο" έδωσαν μια πιο αγωνιστική φωνή και η ανταπόκριση του κόσμου ήταν ισάξια όπως και στο δεύτερο πρόγραμμα σε τραγούδια όπως "Ικαριώτικο","Νύχτα στάσου","σε βλέπω στο ποτήρι μου" ή ακόμη και στο "σφύριξε χαρούμενα μπορείς"!Το πρόγραμμα έκλεισε με πολύ θερμό και δυνατό χειροκρότημα και στις δυο,με ευχές για καλή χρονιά και με "απαίτηση" του κοινού από τη Ραλλία για ένα ακόμη τραγούδι.Έτσι,με την υπέροχη φωνή της,μας χάρισε το ρεφρέν από το "μην τον ρωτάς τον ουρανό",του μεγάλου μας,Χατζηδάκι.

Ως φαν της Ραλλίας από παλιά θα φανώ μεροληπτικότατη και θα πω ότι πέρασα πραγματικά,ΥΠΕΡΟΧΑ.Αντικειμενικά,ωστόσο,δε γίνεται να μην περάσει κάποιος καλά με μια τόσο σπουδαία φωνή,ένα τόσο φρέσκο,δροσερό και επίκαιρο πρόγραμμα,με μια Ραλλία να προσφέρει απλόχερα τη ζωντάνια και την ενέργειά της!Πιο ώριμη φωνητικά και κινησιολογικά πιστεύω ότι αποζημίωσε και με το παραπάνω το κοινό της!Χαίρομαι που υπάρχει στο χώρο,όχι μόνο επειδή έχει αδιαμφισβήτητα καλή φωνή ή επειδή έχει ουσιαστικές μουσικές γνώσεις,αλλά και επειδή σέβεται τους ανθρώπους που δίνουν τα χρήματά τους,για να την ακούσουν.Επικοινωνιακή,άμεση και απίστευτα προσιτή,ανταποκρίνεται στην αγάπη του κόσμου,χωρίς βεντετισμούς και άλλες τέτοιες αηδίες και εξασφάλισε για το κοινό της χαμηλές τιμές,τόσο για το χώρο στον οποίο εμφανίστηκε,όσο και για τη νέα της δουλειά!Αν πετύχετε οποιαδήποτε εμφάνισή της,να την επισκεφθείτε ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ!Σίγουρα θα περάσετε ένα όμορφο βράδυ!!!!

Τέλος,κάτι που ίσως είναι κομμάτι νέο στην Ελλάδα ή τουλάχιστον,μη δοκιμασμένο,είναι ότι καταφέρνει να "αντιμετωπίσει" λιγάκι την πειρατεία,προτείνοντας έναν νέο τρόπο αγοράς cd.Διαδικτυακά και μόνο!

                                                   Αυτά-προς το παρόν-!
                                                         Καληνύχτες!

ΥΣ:πληροφορίες για τις εμφανίσεις της Ραλλίας,θα βρείτε στην επίσημη σελίδα της στο facebook,την οποία και χειρίζεται η ίδια:ΡΑΛΛΙΑ ΧΡΗΣΤΙΔΟΥ και πληροφορίες για τη νέα της δουλειά και για τον τρόπο αγοράς θα βρείτε εδώ:ΣΤΗΝ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΠΛΕΥΡΑ

Παρασκευή 25 Φεβρουαρίου 2011

Xωρις λογια..(πολλα)

Και πάλι έχει περάσει πολύς καιρός χωρίς να γράψω..εδώ τουλάχιστον.


Ίσως γιατί δεν αλλάζει κάτι..ή μάλλον αυτό που αλλάζει κατά καιρούς δεν είναι ποτέ αρκετό..ή μάλλον όσο αρκετό θα ήθελα εγώ να είναι..Τί γίνεται όταν φοβάσαι να είσαι ειλικρινής με τον εαυτό σου;Λες ψέματα.Ναι..προφανώς..το θέμα είναι ότι λες ψέματα σε όλους για να μπορέσεις να πείσεις και τον ίδιο σου τον εαυτό..και όπως πάντα το ένα ψέμα φέρνει το άλλο...και καταλήγεις να ζεις σε μια "πλασματική" πραγματικότητα στην οποία ό,τι βιώνεις και ό,τι αισθάνεσαι δεν είναι ειλικρινές.Για σενα.Οι άλοι δεν ξέρουν..ή δεν καταλαβαίνουν..ή δε νοιάζονται.Ποιος νοιάζεται όταν έχει την δική του μικρή ευτυχία..για τον άλλο;Κανείς.Γιατί όταν έχεις μια μικρή ευτυχία(ναι ξέρω δεν υπάρχει "ευτυχία" εξ ολοκλήρου..και η δική μου άποψη ταυτίζεται στο <<η ευτυχία είναι στιγμές>>..προφανέστατα.),δεν σε νοιάζει τί ή πώς ζει ο άλλος.Είναι άδικο.Αλλά έτσι είναι οι άνθρωποι πια.Εγωκεντρικοί και αδιάφοροι.


Και όμως..τώρα που κάτι αλλάζει στη ζωή μου,δεν μπορώ να είμαι ειλικρινής με τον εαυτό μου.Ο λόγος;Οι αναμνήσεις.Τί θα απογίνουν όλες αυτές οι αναμνήσεις;Ξαφνικά θα πρέπει να θαφτούν.Έχουν ήδη θαφτεί τόσες..δεν ξέρω αν μπορώ να κάνω το ίδιο για ακόμη μια φορά.Το τελευταίο που κρατούσε την κλωστή με το παρελθόν,ήταν αυτό.Ναι.Το σπίτι.Και τώρα και αυτό,αλλάζει.Που σημαίνει κανένας δεσμός με το "πριν",πια.Οπότε..επιστράτευση χαράς!Γιατί υπάρχουν και άνθρωποι που τους αξίζει και ποια είμαι εγώ που θα τους το στερήσω;


Απ'τη μια είναι καλό..αλλά είναι και δύσκολο..ειδικά όταν μέσα σ αυτό το "πριν" κάποτε έκλεισες όλη σου τη ζωή.Βέβαια,η ζωή αυτή δεν υπάρχει πια.Δεν είμαι σίγουρη αν υπάρχει γενικά "ζωή" και όχι τόσο,εκείνη η οπτική της.Αλλά όπως είπα και πριν,οι αλλαγές και τα πράγματα στη ζωή μας δεν έρχονται πάντα όπως τα σκεφτόμαστε ή όπως τα θέλουμε.


Το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να τα δεχτούμε,αβίαστα.Εγώ τουλάχιστον.'Οσες φορές προσπάθησα να αλλάξω κάτι από μόνη μου,δε βγήκε σε καλό.Κουράστηκα.Έτσι,έπαψα να προσπαθώ.Ας ελπίσω ότι αυτή η αλλαγή,θα φέρει κάτι καλο.Άλλωστε,η ελπίδα..είναι και ήταν πάντα η εύκολη λύση...πάντα...

Δευτέρα 13 Σεπτεμβρίου 2010

Διαβάζοντας ξανά,κάτι αγαπημένο...

Πάει καιρός που έγραψα.Ίσως δεν είχα τί να πω.Ίσως να τα έχω πει όλα.Ίσως να μην αντέχω να γράφω πια γιατί ξέρω,ότι μόνο μέσα από το γράψιμο μπορώ να έρχομαι σε επαφή με σκέψεις και συναισθήματα που έχω καλά κρυμμένα από όλους.Επειδή με το γράψιμο όμως πρέπει να τα αντιμετωπίζω πάντα μόνη μου..αποφεύγω να γράφω συχνά.


Διάβασα πάλι τις προάλλες το αγαπημένο μου ποίημα.Κάπου γράφει:

"πια δεν έχω τίποτα άλλο
μες τους τέσσερις τοίχους , το ταβάνι , το πάτωμα...να φωνάζω από σένα και να με χτυπά η φωνή μου,να μυριζει από σένα και ν'αγριεύουν οι ανθρωποι... επειδή το αδοκίμαστο και το απ'αλλου φερμένο
δεν τ'αντέχουν οι άνθρωποι κι είναι νωρίς , μ'ακούς
είναι νωρίς ακόμη μες τον κόσμο αυτόν αγάπη μου
να 
μιλώ για σένα και για μένα..."
[Οδ.Ελυτης,Μονογραμμα]


Μου φέρνει πάντα στο μυαλό ανακατεμμένες σκέψεις...διάφορα,ασυνάρτητα μερικές φορές, μεταξύ τους λόγια..και κυρίως διάσπαρτα συναισθήματα.Τελικά,όντως,αυτοί οι άνθρωποι μπορούσαν με 10 γραμμές να μιλήσουν ταυτόχρονα στην καρδιά και την ψυχή σου..χωρίς να χρησιμοποιούν ιδιαίτερα περιζήτητο λεξιλόγιο.Λόγια απλά,άρτια τοποθετημένα όμως δίπλα ώστε να δίνουν ένα σπουδαίο νόημα.Γιατί όπως είναι κοινώς γνωστό,πάντα το απλό είναι και το ωραιότερο.
Διαβάζω και ξαναδιαβάζω το συγκεκριμένο σημείο(που είναι και το αγαπημένο μου)και νιώθω ότι τα έχω πει εγώ..ή καλύτερα τα έχω βιώσει αυτά τα λόγια.Ναι.Ποτέ δεν πίστευα στις ατελείωτες λογοτεχνικοεπιστημονικές αναλύσεις των πεζών πόσο μάλλον των ποιημάτων.Ένα ερωτικό ποιήμα που γράφτηκε από καποιον ερωτευμένο μέσα στην απελπισία του,στην απόγνωσή του,στην ανάγκη του να εκφράσει αυτό που νιώθει,μέσα στην ερωτική του διάθεση εν τέλει.Ο έρωτας εξ άλλου δεν έχει συγκεκριμένο βιωματικό τύπο.Ο καθένας τον δέχεται,τον αναγνωρίζει και τον ζει διαφορετικά,σύμφωνα με το χαρακτήρα,τα πιστεύω και τον τρόπο ζωής του.Επομένως,δεν μπορεί κάποιος να καθορίσει τί θα σκεφτώ εγώ που θα διαβάσω ένα ερωτικό ποίημα ή ένα ερωτικό κείμενο...και κατ'επέκταση όλες οι ερμηνείες είναι ενδεχομένως σωστές.Δεν καταλαβαίνω γιατί θα πρέπει ένας στίχος από τους παραπάνω πχ να υπόκειται σε συγκεκριμένη ερμηνεία...εξ άλλου,ο ποιητής προφανώς το έγραψε εξ αιτίας των δικών του σκέψεων και συναισθημάτων.Δεν μπορώ να φανταστώ ότι την ώρα που το έγραφε σκεφτόταν κάτι άλλο πέρα από το πρόσωπο που αγαπούσε ή από το πώς ένιωθε κάθε φορά που το έβλεπε ή που το σκεφτόταν.Οπότε,το έγραψε για τον εαυτό του και για το συγκεκριμένο πρόσωπο.Άρα,ο οποιοσδήποτε που θα το διαβάσει είτε βιώνει κάτι παρόμοιο είτε όχι θα μπει στη διαδικασία να το συνδυάσει με τη δική του ζωή,με τη δική του αγάπη,με το δικό του τρόπο ζωής και φυσικά με το δικό του τρόπο να ερωτεύεται και αυτό δεν καθορίζεται από κανέναν άλλο.

Όταν είσαι μόνος,όπως εγώ τώρα,καθισμένος στο αγαπημένο σου μέρος,ακούγοντας το αγαπημένο σου τραγούδι(όποιου είδους μουσικής φαν και αν είσαι) και μπαίνεις στη διαδικασία ενός τέτοιου αριστουργήματος δεν μπορεί κανένας μελετητής,κανένας ειδικός να σου καθορίσει τί και πώς θα το αντιμετωπίσεις.Εσύ,διαβάζοντάς το,αφήνεις την ψυχή σου να ξετυλίγει διάφορα συναισθήματα...κρατάς αυτά που πιστεύεις ότι σύμφωνα με τα βιώματά σου θα ταίριαζαν για να ντύσουν ένα τέτοιο κείμενο και αφήνεις για κάποιο άλλο,τα υπόλοιπα.Κάτι τέτοιο προσπαθώ να κάνω και εγώ τώρα διαβάζοντας ξανά και ξανά αυτό το έργο.Ίσως επειδή μου θυμίζει τόσα πολλά.Ίσως επειδή κάποτε μέσα από αυτό μπορούσα να σε νιώθω κοντά μου.

Τώρα αυτό που μπορώ να κάνω,είναι κάθε φορά που το διαβάζω να νιώθω ότι δεν μου έχει μείνει τίποτα.Ενώ ξέρω ότι δεν είναι έτσι.Έχω σχεδόν ό,τι ενδείκνυται να έχει ένας άνθρωπος ώστε να μη θεωρείται,αχάριστος.Και όμως.Νιώθω κενό.
Νιώθω ότι απλά βρίσκομαι ανάμεσα σε ένα πάτωμα,έναν τοίχο και ένα ταβάνι...που μοιάζουν απροσπέλαστα και όμως κάθε φορά έχω μια περισσή άνεση,με την οποία και τα προσπερνώ.
Νιώθω ότι απλά φωνάζω για μενα,για σενα,για κάτι..και η φωνή μου χάνεται...γυρίζει πίσω σε μενα..και με "χτυπάει"..και ο πόνος της φωνής που χάνεται κάθε μέρα και από λίγο,είναι ίδιος με τον πόνο της σφαίρας που διαπερνάει κάποιο ζωτικό όργανο,καθιστώντας αδύνατη την επαναφορά του..άρα καθιστώντας αδύνατη και την ίδια τη ζωή.

Καλύτερα να μη θίξω το "αδοκίμαστο" ή το "απ'αλλού φερμένο".Θα κρατήσω τη γνώμη μου γι'αυτό μόνο για μενα.Όχι επειδή φοβάμαι ή κάτι τέτοιο,απλά πιστεύω ότι κάποια πράγματα οφείλεις να τα χαρίζεις στον εαυτό σου.Δεν ξέρω αν ήταν ποτέ νωρίς.Δεν θα το μάθω.Πιστεύω όμως,ότι δεν υπάρχει χρονικός περιορισμός σε έναν έρωτα(γενικά πολλά στον έρωτα δεν έχουν σημασία,απλά ο άνθρωπος είναι πολύ λίγος και αδύναμος μπροστά του για να μπορεί να το συνειδητοποιήσει)...για να κλείσω όμως σιγά σιγά γιατί θεωρώ ιεροσυλία να προσπαθώ να εξηγήσω πως με κάνει να νιώθω ένα κείμενο τέτοιου βεληνεκούς,οφείλω να παραδεχτώ(για μενα..έχω πάψει να κάνω πράγματα για άλλους)ότι ήταν πολύ νωρίς όταν κατάλαβα ότι θα μπορούσα να σε έχω ακόμη κοντά μου(και να μιλάω ακόμη "για σενα και για μενα" χωρίς να λαμβάνω υπ'όψιν τους παράγοντες: "άνθρωποι" και "κόσμος"),ήταν όμως,προφανώς,πολύ αργά όταν αποφάσισα να το μοιραστώ μαζί σου.

ΥΓ:(όσο εγωιστικό και ιερόσυλο φανεί)πόσο θα ήθελα να μπορούσα να γράψω κάτι σαν αυτό...!!!!!
ΥΓ2:τίποτα από αυτά δεν έχει σημασία πια.Αυτό όμως,δεν αναιρεί το γεγονός ότι αυτό το κείμενο ήταν και θα παραμείνει απροσδιόριστα και πολύ παράξενα δεμένο με δυο ζωές που χωρίς να έχουν τίποτα απολύτως κοινό,συνυπήρξαν με τους δικούς τους όρους και τα δικά τους όρια σ'αυτό το "ακαθόριστο" που είχαν εν αγνοία τους δημιουργήσει..